Link naar 2008: http://www.antidotedue.blogspot.com/
Nog even een link: http://www.marth-art.be.tt/
vrijdag 18 april 2008
zondag 9 september 2007
Antidote rust nu maar uit en bereid je voor op een volgend avontuur.Afsluiter:
Een 2500 zeemijlen (4500km) hebben ons tot in Kreta gebracht via Frankrijk, Ile de Cros, Corsica, Elba, Italië, Griekenland (Céphalonia, Zakynthos, zuid Griekenland, Kitheria, Kreta)
De kanaalroute in Frankrijk was een onbekend iets voor ons en een verrijkende ervaring.
Zeilen in de Middellandse zee was heerlijk, warm maar eenzaam. Weinig boten, zelfs tot geen tijdens meerdere trips.
De beloofde scholen dolfijnen hebben we ook gemist. We hebben er slechts een 6 tal gezien. Als tegenhanger waren er dan weer veel tonijnen, waar Roger er 6 van gevangen heeft.
En nu worden we weer met 2 voeten op de grond gezet en neemt het dagelijkse leven het over. Maar Roger is al aan’t zoeken, hoe hij op een goedkope manier zijn Antidote nog eens kan bezoeken vóór april 2008, want dan wordt ons schip veilig terug gebracht. Welke route we zullen nemen is nog een vraagteken, maar de Skipper heeft de ganse winterperiode tijd om dit uit te zoeken.
En nu willen we jullie: Sisi, familie, vrienden, kennissen enz. die "onze blog" bezocht hebben bedanken.Een goed gevoel te weten, dat het thuisfront langs deze weg toch kort bij ons was. Smsjes, "comments", bekende en andere zeilers die we ontmoet hebben en af en toe een telefoontje, waren voor ons van onschatbare waarde. Onze bezoekers: dat was nog eens fijn en.... altijd welkom.
Jaak en Anny, Gerd en Rik, Sisi en Yosy, Frieda en Willy: bedankt.
Foto1: zo blijft de Antidote in winterberging
en heeft Roger het moeilijk zijn schip te verlaten. .
Foto2en3: Rogers vrienden John en Coofi. Kies zelf maar wie wie is!!!
Foto4:nog even een zicht vanop de boot in Nikolaos. Kijk eens hoe mooi de bergen zijn.
Dag 121 woensdag 5 september 2007: Agios Nikolaos richting België.
De laatste dag is een eigenaardige dag.
Je hebt tegenstrijdige gevoelens. De ene helft wil naar huis en de andere helft wil blijven, maar je moet realistisch zijn.
Opruimen, pakken, nog even boodschappen doen met John, die gisteren toekwam met Coofi en we al kenden van in Kalamati. Het is altijd fijn dan weer een bekende terug te zien. Hij blijft ook overwinteren in Nikolaos en Chris en Ivor, een Engels koppel, blijft ook. Zij zullen onze Antidote regelmatig troosten.
De haven zelf staat 24 uur op 24 uur onder bewaking. Een goede berging voor de Antidote is wel verdiend, want hij heeft ons toch weer veilig en wel ter plaatste gebracht.
Om 20u15 vertrokken we vanuit Heraklion met een ‘last minute ticket’ richting Brussel waar Sisi ons kwam afhalen en we weer blij waren haar in onze armen te kunnen sluiten.
en heeft Roger het moeilijk zijn schip te verlaten. .Foto2en3: Rogers vrienden John en Coofi. Kies zelf maar wie wie is!!!
Foto4:nog even een zicht vanop de boot in Nikolaos. Kijk eens hoe mooi de bergen zijn.
Dag 121 woensdag 5 september 2007: Agios Nikolaos richting België.
De laatste dag is een eigenaardige dag.
Je hebt tegenstrijdige gevoelens. De ene helft wil naar huis en de andere helft wil blijven, maar je moet realistisch zijn.
Opruimen, pakken, nog even boodschappen doen met John, die gisteren toekwam met Coofi en we al kenden van in Kalamati. Het is altijd fijn dan weer een bekende terug te zien. Hij blijft ook overwinteren in Nikolaos en Chris en Ivor, een Engels koppel, blijft ook. Zij zullen onze Antidote regelmatig troosten.
De haven zelf staat 24 uur op 24 uur onder bewaking. Een goede berging voor de Antidote is wel verdiend, want hij heeft ons toch weer veilig en wel ter plaatste gebracht.
Om 20u15 vertrokken we vanuit Heraklion met een ‘last minute ticket’ richting Brussel waar Sisi ons kwam afhalen en we weer blij waren haar in onze armen te kunnen sluiten.
dinsdag 4 september 2007
Dinsdag 124 dinsdag 4 september 2007: Agios Nikolaos (Kreta).
Terwijl Elton John hier links van me het beste van zichzelf geeft en mijn rechter buurvrouw in monokini me wat scheel leert kijken terwijl Roger doet alsof hij slaapt, werd ik toch met beide voeten terug op de grond gezet door enkele telefoontjes vanuit België die me eraan herinneren dat het verlof morgen op zijn einde loopt en alles weer zijn normale gangetje zal gaan.
Willen we wel wisselen? Ik denk het wel ondanks alles, want de realiteit haalt het toch altijd boven alles en ik mis iedereen toch wel een beetje.
Zondag om 14 uur was het ponton BBQ. Ieder brengt het zijne mee en voor 25 cent kan je je vlees bakken. We hadden een fijn groepje: Engelsen, Duitsers, een Spanjaard, een Nederlander en een Belg. En wat was de voertaal denk je? Engels natuurlijk, want zij kennen maar 1 taal. Ik had zo gehoopt mijn Frans weer wat op een hoger peil te krijgen, maar dat lukt al jaren niet. Er is hier zelfs geen enkele Fransman te bespeuren en als je er een tegenkomt, begint hij ook nog in het Engels.
Van de Grieken hebben we al veel geleerd. Ze zijn ons altijd wel voor geweest (in de oudheid), werd ons in het verleden op school bijgebracht, maar alles moet getoetst worden en dat is dan bij deze gebeurd.
Kom je een winkel binnen en durf je je oog ergens maar even op laten vallen, floep…. ze hebben het gezien en komen met van alles aandraven, proberen je te overdonderen en voor je het weet, heb je gekocht, krijg je korting, enz….!!!!! Omdat ze je zo’n toffe meid of toffe gast vinden of omdat je Atoula’s vriendin bent enz…..
Laat ik even horen aan de zus van Athoula, die in Nikolaos woont, dat we een auto willen huren om naar Athoula en de luchthaven te rijden. Ah, ik heb een vriend en die geeft je een speciale prijs omdat ik Maria ben en zonder je het beseft, neemt ze je bij de hand en hop je hebt een auto voor drie dagen met alles erop en eraan. “For you a special price and when you need me call me, non problems”. Alles kan hier geregeld worden!!!!!
Terwijl Elton John hier links van me het beste van zichzelf geeft en mijn rechter buurvrouw in monokini me wat scheel leert kijken terwijl Roger doet alsof hij slaapt, werd ik toch met beide voeten terug op de grond gezet door enkele telefoontjes vanuit België die me eraan herinneren dat het verlof morgen op zijn einde loopt en alles weer zijn normale gangetje zal gaan.
Willen we wel wisselen? Ik denk het wel ondanks alles, want de realiteit haalt het toch altijd boven alles en ik mis iedereen toch wel een beetje.
Zondag om 14 uur was het ponton BBQ. Ieder brengt het zijne mee en voor 25 cent kan je je vlees bakken. We hadden een fijn groepje: Engelsen, Duitsers, een Spanjaard, een Nederlander en een Belg. En wat was de voertaal denk je? Engels natuurlijk, want zij kennen maar 1 taal. Ik had zo gehoopt mijn Frans weer wat op een hoger peil te krijgen, maar dat lukt al jaren niet. Er is hier zelfs geen enkele Fransman te bespeuren en als je er een tegenkomt, begint hij ook nog in het Engels.
Van de Grieken hebben we al veel geleerd. Ze zijn ons altijd wel voor geweest (in de oudheid), werd ons in het verleden op school bijgebracht, maar alles moet getoetst worden en dat is dan bij deze gebeurd.
Kom je een winkel binnen en durf je je oog ergens maar even op laten vallen, floep…. ze hebben het gezien en komen met van alles aandraven, proberen je te overdonderen en voor je het weet, heb je gekocht, krijg je korting, enz….!!!!! Omdat ze je zo’n toffe meid of toffe gast vinden of omdat je Atoula’s vriendin bent enz…..
Laat ik even horen aan de zus van Athoula, die in Nikolaos woont, dat we een auto willen huren om naar Athoula en de luchthaven te rijden. Ah, ik heb een vriend en die geeft je een speciale prijs omdat ik Maria ben en zonder je het beseft, neemt ze je bij de hand en hop je hebt een auto voor drie dagen met alles erop en eraan. “For you a special price and when you need me call me, non problems”. Alles kan hier geregeld worden!!!!!
Dag 120 vrijdag 31 augustus 2007: Agios Nikolaos (Kreta)
Donderdag werden we geboekt bij de douanen, die me met de hand namen en me naar hun bureel leiden terwijl Roger lachend stond toe te kijken.
Op het havenkantoor moesten we zaterdag terugkomen, want dan was de manager pas daar.
Een smsje van Sisi realiseerde ons dat ons avontuur nabij was. Zij had een last minute ticket gevonden van Heraklion naar Brussel op 5 september. Vlug naar internet en in een mum van tijd hadden we geboekt. Dank je Sisi. Wat zouden we zonder je beginnen?
Wel het doet even raar te beseffen dat het nu definitief is en we onze Antidote moeten achterlaten.
Athoula’s zus Maria woont in Nikolaos en we moesten beloven even langs te gaan. Ze heeft een juwelierswinkel en een winkel van merkkleding, -handtassen, -schoenen.
Een 10 jaar geleden hebben we ze nog eens ontmoet en ik herkende ze direct.
Donderdag werden we geboekt bij de douanen, die me met de hand namen en me naar hun bureel leiden terwijl Roger lachend stond toe te kijken.
Op het havenkantoor moesten we zaterdag terugkomen, want dan was de manager pas daar.
Een smsje van Sisi realiseerde ons dat ons avontuur nabij was. Zij had een last minute ticket gevonden van Heraklion naar Brussel op 5 september. Vlug naar internet en in een mum van tijd hadden we geboekt. Dank je Sisi. Wat zouden we zonder je beginnen?
Wel het doet even raar te beseffen dat het nu definitief is en we onze Antidote moeten achterlaten.
Athoula’s zus Maria woont in Nikolaos en we moesten beloven even langs te gaan. Ze heeft een juwelierswinkel en een winkel van merkkleding, -handtassen, -schoenen.
Een 10 jaar geleden hebben we ze nog eens ontmoet en ik herkende ze direct.
donderdag 30 augustus 2007
Op weg naar onze laatste haven waar de Antidote in winterberging gaat
Dag 118 woensdag 29 augustus 2007: Agios Nikolaos (Kreta).
Nog voor het ontbijt begaven we ons naar het douanekantoor om te vragen wat er loos was.
De pontons waren nog niet opgeleverd en daarom mocht er nog geen boot afmeren en moesten we, liefst zo vlug mogelijk, indien we nog een dagje bleven, aan de hoge kade vooraan afmeren. De kade is daar zo hoog, dat je niet van boord geraakt, geeft weinig houvast voor de boot en lig je voortdurend te wiebelen. Wat kan je dan nog blijven doen in Heraklion?
Wel dan besloten we maar verder te varen, kregen onmiddellijk onze stempel in het transitlog, moesten niets betalen en ze waren precies blij dat ze van ons verlost waren.
Normaal gezien hadden de douanen van gisteren ons moeten op de hoogte brengen want wij wisten van niets en vonden dat we de beste plaats hadden.
We waren alles aan’t klaarmaken om af te varen, toen er een Meneer, waarschijnlijk de aannemer, een beetje kwaad, zei dat we hier niet mochten liggen, naar de politie en de douanen moesten gaan en hij zei ook iets van betalen. De man kon weinig Engels en het was een moeilijk gesprek. We zegden hem dat we bij de douanen geweest waren, alles geregeld hadden en we onmiddellijk weg gingen. Hij was niet te sussen en bleef maar kwaad zeggen dat we naar de politie moesten gaan en betalen.
We gooiden de trossen los en vertrokken en de man vertrok woedend richting douanen.
-De zee leek iets kalmer dan gisteren (kalmer dan de man), de wind zat N 4 tot 5 bf, een goede zeilwind en we zeilden met een gemiddelde van 6 knopen, het was heerlijk.
Aan de kaap Ay Ioannis wakkerde de wind aan 6, 7, 8 tot 9 bf gelukkig wel N- NW. De windmeter gaf valwinden van 40 tot 47 knopen, de zee was een en al schuimkop en de golven zorgden regelmatig voor een zoute douche. De automatische piloot gaf er de brui aan en Roger nam het stuur over en loodste de Antidote richting Nikolaos. Als we even dachten, nu is het iets beter, werden we weer verrast door een valwind en een zoute douche.
De oostkant van Kreta is gekend voor zijn sterke meltemi winden en door de verschillende bergtoppen kenden we de valwinden die je plots overvallen.
Bij het binnenvaren van de haven stonden 2 stoere mannen ons al op te wachten zodat kapitein Roger( gelukkig dat ik dat niet moet doen want dan mocht daar 10 man staan) zonder brokken kon afmeren.
Na 43,36 mijl om 15 uur eindigde hier onze zeiltocht van België naar Kreta en rest ons nog de Antidote winterklaar te maken en een ticket richting België op de kop te tikken.
Nog voor het ontbijt begaven we ons naar het douanekantoor om te vragen wat er loos was.
De pontons waren nog niet opgeleverd en daarom mocht er nog geen boot afmeren en moesten we, liefst zo vlug mogelijk, indien we nog een dagje bleven, aan de hoge kade vooraan afmeren. De kade is daar zo hoog, dat je niet van boord geraakt, geeft weinig houvast voor de boot en lig je voortdurend te wiebelen. Wat kan je dan nog blijven doen in Heraklion?
Wel dan besloten we maar verder te varen, kregen onmiddellijk onze stempel in het transitlog, moesten niets betalen en ze waren precies blij dat ze van ons verlost waren.
Normaal gezien hadden de douanen van gisteren ons moeten op de hoogte brengen want wij wisten van niets en vonden dat we de beste plaats hadden.
We waren alles aan’t klaarmaken om af te varen, toen er een Meneer, waarschijnlijk de aannemer, een beetje kwaad, zei dat we hier niet mochten liggen, naar de politie en de douanen moesten gaan en hij zei ook iets van betalen. De man kon weinig Engels en het was een moeilijk gesprek. We zegden hem dat we bij de douanen geweest waren, alles geregeld hadden en we onmiddellijk weg gingen. Hij was niet te sussen en bleef maar kwaad zeggen dat we naar de politie moesten gaan en betalen.
We gooiden de trossen los en vertrokken en de man vertrok woedend richting douanen.
-De zee leek iets kalmer dan gisteren (kalmer dan de man), de wind zat N 4 tot 5 bf, een goede zeilwind en we zeilden met een gemiddelde van 6 knopen, het was heerlijk.
Aan de kaap Ay Ioannis wakkerde de wind aan 6, 7, 8 tot 9 bf gelukkig wel N- NW. De windmeter gaf valwinden van 40 tot 47 knopen, de zee was een en al schuimkop en de golven zorgden regelmatig voor een zoute douche. De automatische piloot gaf er de brui aan en Roger nam het stuur over en loodste de Antidote richting Nikolaos. Als we even dachten, nu is het iets beter, werden we weer verrast door een valwind en een zoute douche.
De oostkant van Kreta is gekend voor zijn sterke meltemi winden en door de verschillende bergtoppen kenden we de valwinden die je plots overvallen.
Bij het binnenvaren van de haven stonden 2 stoere mannen ons al op te wachten zodat kapitein Roger( gelukkig dat ik dat niet moet doen want dan mocht daar 10 man staan) zonder brokken kon afmeren.
Na 43,36 mijl om 15 uur eindigde hier onze zeiltocht van België naar Kreta en rest ons nog de Antidote winterklaar te maken en een ticket richting België op de kop te tikken.
Op weg naar de hoofdstad Heraklion en als kers op de taart: het ganse ponton voor ons alleen, maar.....
Dag 117 dinsdag 28 augustus 2007: Heraklion (Kreta).
Heraklion of Iraklion, de hoofdstad van Kreta.
Het had vannacht erg gewaaid en dat voorspelt niet veel goeds. Rond 7u30 vertrokken we weer, N 4 tot 5 bf, maar de zee was niet rustig. Er was een sterke deining, met golven uit alle richtingen zodat we een erg schommelende koers tegemoet vaarden. De wind nam nog toe tot 6 bf NW zodat we afwisselend halve wind en voor de wind konden zeilen. We hebben verschillende keren de genua dan weer bakboord, dan weer stuurboord moeten zetten, uitbomen zodat de genua de wind optimaal kon opvangen en we een gemiddelde van 6 knopen zeilden. De laatste 10 mijlen en voor de ingang van de haven had de zee zich opgebouwd, wakkerde de wind nog sterker aan tot 40 kopen: 8 bf (meltemi) en sloegen de golven over de havenkade. Het was vrij onmogelijk de zeilen op zee binnen te halen, maar eens in de haven achter de kade was de deining minder en kon Roger de genua oprollen en het groot zeil binnen halen.
Om 13u30 na 37,14 mijl meerden we af aan het gloednieuwe ponton, waar nog geen enkele boot lag. Ze lagen allen langs de hoge kade in het andere gedeelte van de haven, maar met de hevige wind was onze plaats het veiligste.
We gingen met het transitlog naar de douanen, zoals het hoort en niemand zei dat we daar niet mochten liggen. Er was ook geen enkel verbodteken aan het ponton.
Heraklion of Iraklion, de hoofdstad van Kreta.
Het had vannacht erg gewaaid en dat voorspelt niet veel goeds. Rond 7u30 vertrokken we weer, N 4 tot 5 bf, maar de zee was niet rustig. Er was een sterke deining, met golven uit alle richtingen zodat we een erg schommelende koers tegemoet vaarden. De wind nam nog toe tot 6 bf NW zodat we afwisselend halve wind en voor de wind konden zeilen. We hebben verschillende keren de genua dan weer bakboord, dan weer stuurboord moeten zetten, uitbomen zodat de genua de wind optimaal kon opvangen en we een gemiddelde van 6 knopen zeilden. De laatste 10 mijlen en voor de ingang van de haven had de zee zich opgebouwd, wakkerde de wind nog sterker aan tot 40 kopen: 8 bf (meltemi) en sloegen de golven over de havenkade. Het was vrij onmogelijk de zeilen op zee binnen te halen, maar eens in de haven achter de kade was de deining minder en kon Roger de genua oprollen en het groot zeil binnen halen.
Om 13u30 na 37,14 mijl meerden we af aan het gloednieuwe ponton, waar nog geen enkele boot lag. Ze lagen allen langs de hoge kade in het andere gedeelte van de haven, maar met de hevige wind was onze plaats het veiligste.
We gingen met het transitlog naar de douanen, zoals het hoort en niemand zei dat we daar niet mochten liggen. Er was ook geen enkel verbodteken aan het ponton.
’s Avonds na onze wandeling werden we door een visser gewaarschuwd dat we in de andere haven moesten afmeren en we hier niet mochten liggen. Waarom, wist hij ons niet uit te leggen. Het was al donker, de wind bleef aanwakkeren, te gevaarlijk was om nog van plaats te veranderen, dus bleven we liggen en zullen we morgen wel eens informeren achter het waarom.
Terwijl ik de straatjes van Rethimnon afschuim rust Roger
Dag 116 maandag 27 augustus 2007: Rethimnon (Kreta).
Om 6 uur waren we al wakker, maar ik moest nog langs de douanen voor een stempel op het transitlog en betalen, zodat we rond 7u30 de trossen losgooiden en Chania met spijt in het hart verlieten.
We zeilden halve wind: N. 4 tot 5 bf. een echt aangename trip. Slechts één solozeiler kwamen we tegen en hij stond recht op zijn boot te zwaaien. We dachten eerst dat hij pech had, maar neen hij zwaaide en riep om ons zijn trofee te laten zien. Hij had een tonijn gevangen en was door het dolle heen. Wij kennen die vreugde en riepen hem felicitaties toe.
Rond 13u30 vaarden we de haven binnen na 33 mijl waar we ons een plaatsje toeeigenden, want er was niemand te zien zoals we al gewoon zijn. Roger zette de fiets van boord en ik zocht de douanen op.
Rethimnon is erg toeristisch en de straatjes smal, dus levensgevaarlijk voor een fietser. Je mag fietsen hoor, maar als ze toeteren, maak dan dat je weg komt want ze rijden je nog juist niet uit je broek.
S’Avonds kwam een Meneer een babbeltje slaan. Zijn naam is Manolis, een Dokter die ons vertelde over de grote ramp ter hoogte van de Peloponnisos, waar wij ook verschillende havens bezocht hebben.
Volgens hem zouden die branden een nieuwe vorm van terrorisme zijn. Er zijn verschillende brandhaarden over het hele gebeid en door de hevige winden is het blussen bijna onmogelijk. Er zijn al 63 slachtoffers en de meeste mensen hun huizen zijn volledig uitgebrand. Wij hadden het al vernomen via Athoula en op TV gezien, maar verstaan is wat anders. Het is gewoon verschrikkelijk.
Wij hebben dit jaar ook veel branden gezien, maar die kon men allen blussen via helikopters of vliegtuigen en gelukkig zonder slachtoffers.
Om 6 uur waren we al wakker, maar ik moest nog langs de douanen voor een stempel op het transitlog en betalen, zodat we rond 7u30 de trossen losgooiden en Chania met spijt in het hart verlieten.
We zeilden halve wind: N. 4 tot 5 bf. een echt aangename trip. Slechts één solozeiler kwamen we tegen en hij stond recht op zijn boot te zwaaien. We dachten eerst dat hij pech had, maar neen hij zwaaide en riep om ons zijn trofee te laten zien. Hij had een tonijn gevangen en was door het dolle heen. Wij kennen die vreugde en riepen hem felicitaties toe.
Rond 13u30 vaarden we de haven binnen na 33 mijl waar we ons een plaatsje toeeigenden, want er was niemand te zien zoals we al gewoon zijn. Roger zette de fiets van boord en ik zocht de douanen op.
Rethimnon is erg toeristisch en de straatjes smal, dus levensgevaarlijk voor een fietser. Je mag fietsen hoor, maar als ze toeteren, maak dan dat je weg komt want ze rijden je nog juist niet uit je broek.
S’Avonds kwam een Meneer een babbeltje slaan. Zijn naam is Manolis, een Dokter die ons vertelde over de grote ramp ter hoogte van de Peloponnisos, waar wij ook verschillende havens bezocht hebben.
Volgens hem zouden die branden een nieuwe vorm van terrorisme zijn. Er zijn verschillende brandhaarden over het hele gebeid en door de hevige winden is het blussen bijna onmogelijk. Er zijn al 63 slachtoffers en de meeste mensen hun huizen zijn volledig uitgebrand. Wij hadden het al vernomen via Athoula en op TV gezien, maar verstaan is wat anders. Het is gewoon verschrikkelijk.
Wij hebben dit jaar ook veel branden gezien, maar die kon men allen blussen via helikopters of vliegtuigen en gelukkig zonder slachtoffers.
Foto1: Het was weeral feest bij Athoula en Michael
Foto2: Marathi waar je heerlijk kunt zwemmen.
Foto3: Het huis van Athoula en Michael
Foto4: Er zijn kwallen en kwallen
nietwaar Tony?
Dag 115 zondag 26 augustus 2007: Sternes en Marathi (Kreta).
Vandaag waren we allen (de 3 Belgische families) bij Athoula en Michael uitgenodigd voor het middagmaal en ze had weer lekker Grieks gekookt. Ja, ja we waren weer bofkonten.
Nadien zijn we gaan zwemmen in Marathi en tegen de avond heeft Roland ons naar huis gebracht. Iedereen rijdt hier met iedereen zijn auto. Nochtans moet je zeer voorzichtig zijn, want de Grieken nemen het niet zo nauw in het verkeer, maar Roland kent er wat van. Voor voetgangers stoppen ze niet, want zebrapaden zijn er geweest, maar niet meer te zien. De meeste chauffeurs zijn kleurenblind of hebben iets tegen rood. Dus aan een rood licht moet je zeker oppassen.
Dit was onze laatste dag allen samen en we maakten er een plezante boel van.
Wij vertrekken morgen richting Rethimnon en woensdag vertrekken de andere 2 families. Afscheid nemen is nooit fijn.
Foto2: Marathi waar je heerlijk kunt zwemmen.
Foto3: Het huis van Athoula en Michael
Foto4: Er zijn kwallen en kwallen
nietwaar Tony?
Dag 115 zondag 26 augustus 2007: Sternes en Marathi (Kreta).
Vandaag waren we allen (de 3 Belgische families) bij Athoula en Michael uitgenodigd voor het middagmaal en ze had weer lekker Grieks gekookt. Ja, ja we waren weer bofkonten.
Nadien zijn we gaan zwemmen in Marathi en tegen de avond heeft Roland ons naar huis gebracht. Iedereen rijdt hier met iedereen zijn auto. Nochtans moet je zeer voorzichtig zijn, want de Grieken nemen het niet zo nauw in het verkeer, maar Roland kent er wat van. Voor voetgangers stoppen ze niet, want zebrapaden zijn er geweest, maar niet meer te zien. De meeste chauffeurs zijn kleurenblind of hebben iets tegen rood. Dus aan een rood licht moet je zeker oppassen.
Dit was onze laatste dag allen samen en we maakten er een plezante boel van.
Wij vertrekken morgen richting Rethimnon en woensdag vertrekken de andere 2 families. Afscheid nemen is nooit fijn.
dinsdag 28 augustus 2007
zondag 26 augustus 2007
Foto1: Toch nog één van de mooie straatjes in Chania tonen.Foto2: De voorsteven van de Antidote
Foto3: Haveningang Chania bij rustig weer.
Dag 114 zaterdag 25 augustus 2007: Chania (Kreta).
Donderdag, ja de dag voor het huwelijk van Michel en Tonia was voor ons een rustige dag, maar voor de familie druk, druk.
Dick een Belg op rust, getrouwd met een Griekse Lady kwam ons een bezoekje brengen. Hij heeft ook een zeilboot in Marathi en woont in Sternes, naast de nicht van Athoula. Een man die graag nog eens Nederlands praat en Roger en Dick hebben dezelfde passie en hij vertelde ons over - de alles kan geregeld worden – Grieken.
Vrijdagavond om 20 uur werden we aan het kerkje ergens buiten Chania verwacht en een taxi bracht ons samen met Iliane, Herman en Bjorn uit As ter plaatse.
Michel en familie stonden de aanstaande bruid onder aan de trappen op te wachten, terwijl de bruid toeterend arriveerde met haar familie.
Ongeveer 1uur duurde de kerkelijke ceremonie die zich buiten afspeelde en eindigde met rijst gooien, felicitaties, een envelop in een schaal leggen en suikerbonen eten .
Het feest zelf was in een discotheek, omgebouwd tot feestzaal. We dachten dat het feest in open lucht was, maar het dak was opengeschoven zodat je de hemel zag en toch het gevoel had buiten te zijn. Een enorme prachtig versierde zaal in de lievelingskleuren van de bruid, wit met goud, waar 600 personen aan tafels van 12 plaatsnamen. Alles werd gefilmd en via grote schermen kon je je zelf bezig zien zien. Big Brother leek wel daar.
Via een podium kwam het koppel binnen, aangekondigd door een orkest, terwijl er op de muren via laser LOVE enz. geprojecteerd werd in verschillende kleuren.
De bruidstaart werd aangesneden, champagne gedronken en de eerste dans werd ingezet. Nadien kwamen de personen die niet bij de kerkelijke plechtigheid aanwezig waren het koppel en de beide families: nl. Ouders, zoon Michael van Michel, broers en zussen proficiat wensen, terwijl er een envelop met geld in een schaal gelegd werd en je suikerbonen kreeg in een goudkleurig zakje (natuurlijk), zoals aan de kerk. Ondertussen werd er verder gegeten.
Eten kon je de ganse avond terwijl ieder die het wenste op zijn Grieks danste.
De vroegere traditie van het afschieten van revolvers en geweren werd nu vervangen door het ontkurken van champagneflessen om het koppel veel geluk toe te wensen.
Bv. iemand danst, vrije expressie, om op die manier het koppel geluk te wensen terwijl een karton van 6 flessen champagne knallend wordt ontkurkt, waarvan één garçon op een plateau een half glaasje champagne aan de danser aanbiedt en de rest wordt weggegoten.
Zo hebben we zeker 12 kartons champagne zien verkwisten. Ik denk dat de garçons daar wel een oplossing voor vinden.
En zo, werd de avond al dansend, etend en drinkend verder gezet tot we rond 4 uur richting boot werden gebracht.
Zaterdag was het heel wat minder en hebben we het rustig aangedaan.
donderdag 23 augustus 2007
Foto1,2,3,4,: Het voorhuwelijksfeest voor de beste vrienden gegeven door de wederzijdse ouders en een foto van Tonia en de zoon van Michel nl.Michael
Dag 111 woensdag 22 augustus 2007: Chania (Kreta)
Het lijkt hier al elke dag warmer en warmer te worden en men spreekt terug over een hittegolf. In de haven ontbreekt het aan elk zuchtje wind.
Buiten rusten, door de straatjes kuieren, winkeltje in winkeltje uit, heerlijk even van de airco genieten en op een schaduwrijk terrasje op tijd bij tanken, restte ons niet veel te doen.
Rond 20 uur kwam Manoli ons halen voor het voorhuwelijksfeest bij de ouders van de bruid, waar de beste familieleden en –vrienden werden uitgenodigd, waaronder de 3 Belgische families. De straat was afgezet, lange tafels gedekt, vol veel te veel Griekse heerlijkheden en waar de wijn rijkelijk vloeide, werd het een onvergetelijke avond. De borden sneuvelden volgens traditie bij het dansen, werd onder luid applaus nog aangewakkerd, terwijl de moeder van de bruid met haar mooiste borden naar binnen vluchtte.
Rond 2 uur hebben we er een punt achter gezet, want Manoli moest de Belgen nog veilig thuis brengen.
Dag 111 woensdag 22 augustus 2007: Chania (Kreta)
Het lijkt hier al elke dag warmer en warmer te worden en men spreekt terug over een hittegolf. In de haven ontbreekt het aan elk zuchtje wind.
Buiten rusten, door de straatjes kuieren, winkeltje in winkeltje uit, heerlijk even van de airco genieten en op een schaduwrijk terrasje op tijd bij tanken, restte ons niet veel te doen.
Rond 20 uur kwam Manoli ons halen voor het voorhuwelijksfeest bij de ouders van de bruid, waar de beste familieleden en –vrienden werden uitgenodigd, waaronder de 3 Belgische families. De straat was afgezet, lange tafels gedekt, vol veel te veel Griekse heerlijkheden en waar de wijn rijkelijk vloeide, werd het een onvergetelijke avond. De borden sneuvelden volgens traditie bij het dansen, werd onder luid applaus nog aangewakkerd, terwijl de moeder van de bruid met haar mooiste borden naar binnen vluchtte.
Rond 2 uur hebben we er een punt achter gezet, want Manoli moest de Belgen nog veilig thuis brengen.
Foto1 en 2: Burenfeest, de tafel van de schuwe Belgen en de Grieken die niet kunnen stilzitten en steeds dansen.
Foto3: Josée, Roland en Roger in een van de mooie straatjes van Chania
Foto4: Op de boot met rechts het aanstaande koppel Michel en Tonia.
Foto5: De kade langs de haven vol restaurantjes.
Dag 110 dinsdag 21 augustus 2007: Chania (Kreta).
De temperaturen zijn hier erg constant: warm, warm, warm. We willen gerust wat missen voor België. De schaduw wordt hier door ieder levend wezen opgezocht.
De Antidote is volledig afgeschermd voor de zon, anders is het onmogelijk om binnen te slapen en is de kuip het alternatief, of zoals de Kretanen doen, tot vroeg in de morgen gewoon wandelen door de straten en langs de kade of genoeg vocht opnemen op de terrasjes.
Een rit door de stad met koets en paard is hier ook een van de aantrekkelijke bezigheden.
Zaterdag waren we uitgenodigd bij een nicht van Athoula voor de inhuldiging van haar nieuwe woonst. De Grieken kennen er wat van: eten, drinken en dansen. Glas en bord mogen bij hen nooit leeg zijn, dus is het best langzaam te eten en te drinken want wij moeten altijd via een loopplank liefst nog op de boot geraken.
‘s Anderendaags was het dan een welkome rustdag, maar ’s avonds werd de kade weer bevolkt door de wandelende toeristen en Kretanen tot 3 uur en rond 6 uur ’s morgens is er weer volop leven om alles op te ruimen en de leveranciers bevoorraden dan de restaurants.
Dan moesten we weer komen eten bij Athoula, gingen met Josée en Roland Chania verkennen, want hier kun je dagen rondwandelen. ’s Avonds genoten we terug van de voorbij wandelende gezellig babbelende mensen, waar de koetsen met paard zich voorzichtig bellend hun weg verder zetten.
Onze Franse buurman met 2 hondjes en een poes voelen zich hier eveneens uitstekend en ze gaan een huisje huren om de winter hier door te brengen. Wij moeten terug naar huis, maar dat vinden we niet erg, want we missen familie en vrienden toch wel.
Foto3: Josée, Roland en Roger in een van de mooie straatjes van Chania
Foto4: Op de boot met rechts het aanstaande koppel Michel en Tonia.
Foto5: De kade langs de haven vol restaurantjes.
Dag 110 dinsdag 21 augustus 2007: Chania (Kreta).
De temperaturen zijn hier erg constant: warm, warm, warm. We willen gerust wat missen voor België. De schaduw wordt hier door ieder levend wezen opgezocht.
De Antidote is volledig afgeschermd voor de zon, anders is het onmogelijk om binnen te slapen en is de kuip het alternatief, of zoals de Kretanen doen, tot vroeg in de morgen gewoon wandelen door de straten en langs de kade of genoeg vocht opnemen op de terrasjes.
Een rit door de stad met koets en paard is hier ook een van de aantrekkelijke bezigheden.
Zaterdag waren we uitgenodigd bij een nicht van Athoula voor de inhuldiging van haar nieuwe woonst. De Grieken kennen er wat van: eten, drinken en dansen. Glas en bord mogen bij hen nooit leeg zijn, dus is het best langzaam te eten en te drinken want wij moeten altijd via een loopplank liefst nog op de boot geraken.
‘s Anderendaags was het dan een welkome rustdag, maar ’s avonds werd de kade weer bevolkt door de wandelende toeristen en Kretanen tot 3 uur en rond 6 uur ’s morgens is er weer volop leven om alles op te ruimen en de leveranciers bevoorraden dan de restaurants.
Dan moesten we weer komen eten bij Athoula, gingen met Josée en Roland Chania verkennen, want hier kun je dagen rondwandelen. ’s Avonds genoten we terug van de voorbij wandelende gezellig babbelende mensen, waar de koetsen met paard zich voorzichtig bellend hun weg verder zetten.
Onze Franse buurman met 2 hondjes en een poes voelen zich hier eveneens uitstekend en ze gaan een huisje huren om de winter hier door te brengen. Wij moeten terug naar huis, maar dat vinden we niet erg, want we missen familie en vrienden toch wel.
Foto1: Merathi waar we vroeger gingen zwemmen, maar spijtig genoeg is er geen haven.
Foto2 en 3: De haven van Chania met als enige boot zichtbaar van John en Coofi
Dag 106 vrijdag 17 augustus 2007: Chania (Kreta)
Kreta is het meest zuidelijk gelegen eiland, waar de lente zich vroeg aandient met een wilde bloemenpracht en bloedhete zomers, zoals eind juni dit jaar, waar men temperaturen van 65° telden en menig druivelaars en olijfbomen verbrand zijn.
Chania of Xahia en nog veel andere schrijfwijzen, die allen geaccepteerd worden is een aantrekkelijk ouderwets stadje met pastelkleurige neoclassicistische herenhuizen, waar restaurants een plaats vinden rondom de haven, de haven die omringd is met Venetiaanse muren.
Vlak achter de promenade ligt een oude wijk met smalle straatjes, met allemaal kleine souvenirs-, kleding- en juwelierswinkeltjes afwisselend met huizen met balkons die doorbuigen onder de potten met bloeiende planten. ’s Morgens en ’s avonds na 18 uur kun je over de koppen lopen en tussen 14 en 18 uur loop je door doodse straatjes, want elke Kretaan neemt zijn siësta wat hier door de hitte wel nodig is.
We kamden de ganse haven uit op zoek naar een geschikt overwinteringplaatsje voor de boot, maar we vonden niets, wat de Kretanen niet begrepen. Je zoekt je zelf maar een plaatsje uit en dan denken ze eens de boot afgemeerd, dat alles in orde is.
Een oude pittoreske haven, met waggelende pontons en hoge Venetiaanse kades zijn zeer gezellig om te wandelen, maar onveilig om een boot alleen achter te laten. Regelmatig bij slecht weer of storm, klotsen de golven over de kades en slaan de boten los. Waar maken wij ons zorgen over. Roger zocht verder en in Ayios Nikolaos, een 100 mijl verder hebben we een plaats gereserveerd, een goed beschermde haven met de nodige accommodatie volgens de gegevens, gaf ons een geruster gevoel
Foto2 en 3: De haven van Chania met als enige boot zichtbaar van John en Coofi
Dag 106 vrijdag 17 augustus 2007: Chania (Kreta)
Kreta is het meest zuidelijk gelegen eiland, waar de lente zich vroeg aandient met een wilde bloemenpracht en bloedhete zomers, zoals eind juni dit jaar, waar men temperaturen van 65° telden en menig druivelaars en olijfbomen verbrand zijn.
Chania of Xahia en nog veel andere schrijfwijzen, die allen geaccepteerd worden is een aantrekkelijk ouderwets stadje met pastelkleurige neoclassicistische herenhuizen, waar restaurants een plaats vinden rondom de haven, de haven die omringd is met Venetiaanse muren.
Vlak achter de promenade ligt een oude wijk met smalle straatjes, met allemaal kleine souvenirs-, kleding- en juwelierswinkeltjes afwisselend met huizen met balkons die doorbuigen onder de potten met bloeiende planten. ’s Morgens en ’s avonds na 18 uur kun je over de koppen lopen en tussen 14 en 18 uur loop je door doodse straatjes, want elke Kretaan neemt zijn siësta wat hier door de hitte wel nodig is.
We kamden de ganse haven uit op zoek naar een geschikt overwinteringplaatsje voor de boot, maar we vonden niets, wat de Kretanen niet begrepen. Je zoekt je zelf maar een plaatsje uit en dan denken ze eens de boot afgemeerd, dat alles in orde is.
Een oude pittoreske haven, met waggelende pontons en hoge Venetiaanse kades zijn zeer gezellig om te wandelen, maar onveilig om een boot alleen achter te laten. Regelmatig bij slecht weer of storm, klotsen de golven over de kades en slaan de boten los. Waar maken wij ons zorgen over. Roger zocht verder en in Ayios Nikolaos, een 100 mijl verder hebben we een plaats gereserveerd, een goed beschermde haven met de nodige accommodatie volgens de gegevens, gaf ons een geruster gevoel
Abonneren op:
Posts (Atom)
