zondag 24 juni 2007
zaterdag 23 juni 2007
Dag 50 vrijdag 22 juni 2007: Macinaggio (Corsica).
De weersomstandigheden zijn de komende dagen weeral niet gunstig. Als we vandaag niet naar Macinaggio vertrokken, de kaap ronden, zou het wel eens kunnen dat we een week vastliggen en dan zijn we te laat in Italië voor Sisi en Yosi. Gevolg, we vertrokken rond 9u30 en we zagen dat we al een van de laatsten waren, want de rest was al foetsie. I k wist niet dat de Italianen zo vlug waren. Vanmiddag gaven ze aan de top van de kaap 6 tot 7 bf. west. De windrichting was niet zo slecht, maar aan een kaap, kan het behoorlijk spoken, dus op tijd vertrekken.
In het begin was er weinig wind en werd de motor bijgezet.
Iets voor de ronding van de kaap, hoorden we klak. De motor begon een eigenaardig geluid te maken. We zetten hem onmiddellijk in point mort en het vermoeden werd bevestigd: een plastieken zak in de schroef. Het enige alternatief is dan, in zee duiken en kijken wat en hoe.
Met een broodmes en duikerbril dook Roger in zee en sneed de plastiekzak los We hebben eerst geprobeerd achteruit en vooruit te slaan, maar niets hielp.
Corsica is erg rotsachtig en geliefd voor bergwandelaars. We zeilden tussen Ile de la Giraglia- geen echt eiland maar meer een schitterende veelkleurige rotspartij in de zon- en Cap Corse. We passeerden kleine havens en boten op anker, die genoten van een verfrissende duik zee.
De wind nam gestadig toe en enkele mijlen voor de haven, werd het windkracht 6. Het is bekend, dat aan de ingang er veel stroming staat, en dat het niet altijd even gemakkelijk is de haven binnen te varen: het water kolkte. De havenmeester werd opgeroepen, doch geen gehoor: siësta. Dan maar doen alsof we thuis zijn en ons zelf een plaatsje veroveren rond 14 uur na 28,6mijl.
Rond 17 uur lag in een mum van tijd de haven vol. De wind deed zijn werk en iedere Italiaan die nog rondzeilde, haastte zich binnen want tegen de avond aan was het 8 bf. Gelukkig lagen we aan de oostkust beschermd door het eiland en viel het allemaal nogal mee.
De weersomstandigheden zijn de komende dagen weeral niet gunstig. Als we vandaag niet naar Macinaggio vertrokken, de kaap ronden, zou het wel eens kunnen dat we een week vastliggen en dan zijn we te laat in Italië voor Sisi en Yosi. Gevolg, we vertrokken rond 9u30 en we zagen dat we al een van de laatsten waren, want de rest was al foetsie. I k wist niet dat de Italianen zo vlug waren. Vanmiddag gaven ze aan de top van de kaap 6 tot 7 bf. west. De windrichting was niet zo slecht, maar aan een kaap, kan het behoorlijk spoken, dus op tijd vertrekken.
In het begin was er weinig wind en werd de motor bijgezet.
Iets voor de ronding van de kaap, hoorden we klak. De motor begon een eigenaardig geluid te maken. We zetten hem onmiddellijk in point mort en het vermoeden werd bevestigd: een plastieken zak in de schroef. Het enige alternatief is dan, in zee duiken en kijken wat en hoe.
Met een broodmes en duikerbril dook Roger in zee en sneed de plastiekzak los We hebben eerst geprobeerd achteruit en vooruit te slaan, maar niets hielp.
Corsica is erg rotsachtig en geliefd voor bergwandelaars. We zeilden tussen Ile de la Giraglia- geen echt eiland maar meer een schitterende veelkleurige rotspartij in de zon- en Cap Corse. We passeerden kleine havens en boten op anker, die genoten van een verfrissende duik zee.
De wind nam gestadig toe en enkele mijlen voor de haven, werd het windkracht 6. Het is bekend, dat aan de ingang er veel stroming staat, en dat het niet altijd even gemakkelijk is de haven binnen te varen: het water kolkte. De havenmeester werd opgeroepen, doch geen gehoor: siësta. Dan maar doen alsof we thuis zijn en ons zelf een plaatsje veroveren rond 14 uur na 28,6mijl.
Rond 17 uur lag in een mum van tijd de haven vol. De wind deed zijn werk en iedere Italiaan die nog rondzeilde, haastte zich binnen want tegen de avond aan was het 8 bf. Gelukkig lagen we aan de oostkust beschermd door het eiland en viel het allemaal nogal mee.
Dag 49 donderdag 21 juni 2007: Saint-Florent (Corsica).
Een zeer rustige nacht gehad, a lleen tegen de morgen aan ging het ankeralarm af en zag Roger dat de boot zich wat verplaatst had. Er was nogal veel wier op de bodem, en dan kan het zijn, dan het anker zich niet zo goed vasthaakt en de boot wegdrijft richting rotsen, waar we de vorige avond een koppeltje humm,humm, humm…. zonder zich van de omgeving iets aan te trekken hun gang gingen. We kunnen toch geen oordoppen in onze oren stoppen hé of onze ogen in onze zakken steken?
Enfin, de verplaatsing was miniem en we waren nog ver genoeg van de rotsen verwijderd.
Het was bewolkt doch warm en na het ontbijt en het heerlijk verfrissend zwemmen in zee zijn we de haven binnengevaren om het stadje, dat bekend staat als het St. Tropez van Corsica te gaan bezoeken. Deze vergelijking gaat mijn inziens niet op. Calvi verdient eerder deze naam.
In de haven krijg je het gevoel reeds in Italië te zijn. Italianen alom en dat is een getater en wat macho gedrag. Daar zullen we nog aan gewoon moeten worden, want de Italiaanse kust moet nog gerond worden.
Een zeer rustige nacht gehad, a lleen tegen de morgen aan ging het ankeralarm af en zag Roger dat de boot zich wat verplaatst had. Er was nogal veel wier op de bodem, en dan kan het zijn, dan het anker zich niet zo goed vasthaakt en de boot wegdrijft richting rotsen, waar we de vorige avond een koppeltje humm,humm, humm…. zonder zich van de omgeving iets aan te trekken hun gang gingen. We kunnen toch geen oordoppen in onze oren stoppen hé of onze ogen in onze zakken steken?
Enfin, de verplaatsing was miniem en we waren nog ver genoeg van de rotsen verwijderd.
Het was bewolkt doch warm en na het ontbijt en het heerlijk verfrissend zwemmen in zee zijn we de haven binnengevaren om het stadje, dat bekend staat als het St. Tropez van Corsica te gaan bezoeken. Deze vergelijking gaat mijn inziens niet op. Calvi verdient eerder deze naam.
In de haven krijg je het gevoel reeds in Italië te zijn. Italianen alom en dat is een getater en wat macho gedrag. Daar zullen we nog aan gewoon moeten worden, want de Italiaanse kust moet nog gerond worden.
Dag 48 woensdag 20 juni 2007: Saint-Florent (Corsica).
Smapy en de Antidote waren de 2 enige boten op anker om de nacht door te brengen in de baai. Rond 9u30 na een frisse duik en ontbeten te hebben vertrokken we samen met Guy en Nicole, doch zij zeilden zuidwaarts en wij noordwaarts. Een laatste zwaai, een laatste handkus, voor ieder zijn eigen weg verder zette. Wanneer zullen we hen terug zien of horen?
Het was een bewolkte dag met weinig wind, te weinig zodat de motor moest bijgezet worden tegen onze zin, maar ja anders geraakten we er niet. Enkele dolfijnen kruisten onze route in slow motion zonder notitie van ons te nemen. Ik denk dat ze last hadden van de laffe warmte.Rond 14u30 ankerden we in de baai iets voor de haven na 30,6mijl
Smapy en de Antidote waren de 2 enige boten op anker om de nacht door te brengen in de baai. Rond 9u30 na een frisse duik en ontbeten te hebben vertrokken we samen met Guy en Nicole, doch zij zeilden zuidwaarts en wij noordwaarts. Een laatste zwaai, een laatste handkus, voor ieder zijn eigen weg verder zette. Wanneer zullen we hen terug zien of horen?
Het was een bewolkte dag met weinig wind, te weinig zodat de motor moest bijgezet worden tegen onze zin, maar ja anders geraakten we er niet. Enkele dolfijnen kruisten onze route in slow motion zonder notitie van ons te nemen. Ik denk dat ze last hadden van de laffe warmte.Rond 14u30 ankerden we in de baai iets voor de haven na 30,6mijl
Dag 47 dinsdag 19 juni 2007: Calvi (Corsica).
Vandaag zouden we Calvi verlaten, om naar Saint Florent te zeilen, maar ze geven 6 tot 7 bf wind op kop, en dan is het beter nog even af te wachten.
Rond 10 uur zagen we Jan en zijn zoon van de boot Maenkind de Nederlander van in Port Napoleon voor de haven dobberen. Hij wachtte voor een ligplaats. Plots had hij ons gezien en na afgemeerd te zijn, kwam hij onmiddellijk naar ons toe. Een blij weerzien met een dikke kus en enkele moten tonijn. Hij had de oversteek van Nice naar Calvi gedaan in 18,30uren, niet slacht en het was goed zeilweer. Zijn zoon vertrok vandaag terug vanuit Bastia huiswaarts met het vliegtuig en een dezer dagen vertrok Jan, weer alleen naar zijn zus in Ajaccio ongeveer een 50 mijl verder.
Ook moesten we nog afscheid nemen van Ingrid en Ingolf van de Amir. Hun baas komt na 3 dagen en dan gaan zij in een hotel slapen tot de baas terug huiswaarts keert en zeilen dan de boot verder richting Griekenland. Hopelijk zien we elkaar daar terug.
Met een bak vol ijs en weeral een dikke kus vaarden we naar onze ankerplaats 2,50mijl in de baai van Calvi waar het zeer rustig liggen is. Smapy was al geankerd. We gingen onmiddellijk zwemmen, want het was snikheet. Nadien zouden we samen met de zodiak naar het strand varen, maar er stak plots een hevige wind op zodat het beter is bij je boot te blijven en het strand zijn aantrekkingskracht verloor.
Rond 18 uur kwam Guy, de wind was in sterkte afgenomen, met de zodiak ons uitnodigen voor een laatste aperitief, want morgen zeilen zij zuidwaarts en wij richting Cap Corse noordwaarts. Afscheid hebben we deze reis al veel genomen, maar zo vaart ieder weer zijn eigen weg.
Vandaag zouden we Calvi verlaten, om naar Saint Florent te zeilen, maar ze geven 6 tot 7 bf wind op kop, en dan is het beter nog even af te wachten.
Rond 10 uur zagen we Jan en zijn zoon van de boot Maenkind de Nederlander van in Port Napoleon voor de haven dobberen. Hij wachtte voor een ligplaats. Plots had hij ons gezien en na afgemeerd te zijn, kwam hij onmiddellijk naar ons toe. Een blij weerzien met een dikke kus en enkele moten tonijn. Hij had de oversteek van Nice naar Calvi gedaan in 18,30uren, niet slacht en het was goed zeilweer. Zijn zoon vertrok vandaag terug vanuit Bastia huiswaarts met het vliegtuig en een dezer dagen vertrok Jan, weer alleen naar zijn zus in Ajaccio ongeveer een 50 mijl verder.
Ook moesten we nog afscheid nemen van Ingrid en Ingolf van de Amir. Hun baas komt na 3 dagen en dan gaan zij in een hotel slapen tot de baas terug huiswaarts keert en zeilen dan de boot verder richting Griekenland. Hopelijk zien we elkaar daar terug.
Met een bak vol ijs en weeral een dikke kus vaarden we naar onze ankerplaats 2,50mijl in de baai van Calvi waar het zeer rustig liggen is. Smapy was al geankerd. We gingen onmiddellijk zwemmen, want het was snikheet. Nadien zouden we samen met de zodiak naar het strand varen, maar er stak plots een hevige wind op zodat het beter is bij je boot te blijven en het strand zijn aantrekkingskracht verloor.
Rond 18 uur kwam Guy, de wind was in sterkte afgenomen, met de zodiak ons uitnodigen voor een laatste aperitief, want morgen zeilen zij zuidwaarts en wij richting Cap Corse noordwaarts. Afscheid hebben we deze reis al veel genomen, maar zo vaart ieder weer zijn eigen weg.
Dag 46 maandag 18 juni 2007: Calvi (Corsica).
Rond 10 uur vaarden we naar de haven, waar we onmiddellijk een plaatsje kregen recht tegenover een zeilboot van ongeveer 35 meter, nl. AMIR (onder Duitse vlag). Een prachtexemplaar met als bemanning Ingrid en Ingolf. Zij hadden de boot van de Balearen naar hier gezeild, zorgen dat alles in orde is enz….tegen dat de gefortuneerde eigenaar enkele dagen komt zeilen met een vriend met een licentie. Een ongelooflijke boot met 11 telefoons, fax, internet, wasmachine, droogkast, ijsmachine, ijskasten, ja ja hoeveel weet ik niet meer, enz. Alles wat je maar kunt bedenken.
Ik gaf Ingrid wat versgevangen tonijn en wij kregen ijs uit de ijsmachine, wat we in deze temperaturen goed konden gebruiken bij een lekkere gin-tonic.
Smapy ging ankeren iets korter bij de haven en tijdens onze namiddagwandeling werd en weer gelachen en gebabbeld.
Calvi is een levendig stadje en volgens de Corsicanen zou Christophel Colombus hier geboren zijn. Wie zal het zeggen?
Calvi is ook bekend om zijn hoge citadel, die al meer dan 700 jaar een brede, halfronde baai aan het noordwesten van het eiland bewaakt en door de Genuezen is gebouwd.
Het is fijn hier even rond te lopen en van de gezellige drukte te genieten. Rondom de haven is het ’s avonds even druk en gezellig in de mooi verlichte restaurantjes met zachte muziek.
Om 22 uur kwam Ingolf ons uitnodigen om iets te drinken en het zou maar even worden, maar plots was het 2 uur voor we uitgebabbeld waren.
We hebben ons beste Engels en Duits moeten boven halen. Niet dat ik dat zo goed ken, maar ja zij verwachten van de Belgen dat je alle talen kent. Was dat maar waar! Ik zou er niet kwaad om zijn.
Rond 10 uur vaarden we naar de haven, waar we onmiddellijk een plaatsje kregen recht tegenover een zeilboot van ongeveer 35 meter, nl. AMIR (onder Duitse vlag). Een prachtexemplaar met als bemanning Ingrid en Ingolf. Zij hadden de boot van de Balearen naar hier gezeild, zorgen dat alles in orde is enz….tegen dat de gefortuneerde eigenaar enkele dagen komt zeilen met een vriend met een licentie. Een ongelooflijke boot met 11 telefoons, fax, internet, wasmachine, droogkast, ijsmachine, ijskasten, ja ja hoeveel weet ik niet meer, enz. Alles wat je maar kunt bedenken.
Ik gaf Ingrid wat versgevangen tonijn en wij kregen ijs uit de ijsmachine, wat we in deze temperaturen goed konden gebruiken bij een lekkere gin-tonic.
Smapy ging ankeren iets korter bij de haven en tijdens onze namiddagwandeling werd en weer gelachen en gebabbeld.
Calvi is een levendig stadje en volgens de Corsicanen zou Christophel Colombus hier geboren zijn. Wie zal het zeggen?
Calvi is ook bekend om zijn hoge citadel, die al meer dan 700 jaar een brede, halfronde baai aan het noordwesten van het eiland bewaakt en door de Genuezen is gebouwd.
Het is fijn hier even rond te lopen en van de gezellige drukte te genieten. Rondom de haven is het ’s avonds even druk en gezellig in de mooi verlichte restaurantjes met zachte muziek.
Om 22 uur kwam Ingolf ons uitnodigen om iets te drinken en het zou maar even worden, maar plots was het 2 uur voor we uitgebabbeld waren.
We hebben ons beste Engels en Duits moeten boven halen. Niet dat ik dat zo goed ken, maar ja zij verwachten van de Belgen dat je alle talen kent. Was dat maar waar! Ik zou er niet kwaad om zijn.
dinsdag 19 juni 2007
Foto1: Zonsondergang bij ons vertrek in St. Tropez richting Calvi Corsica.
Foto2: Zonsopgang een 40 mijl voor Corsica.
Foto3: 30mijl voor Corsica heeft er zich toch iemand laten vangen en weeg ongeveer 20 kg. Heerlijke tonijn.
Foto4: Ik kan het niet laten, maar een zonsopgang vind ik soms nog mooier dan een zonsondergang.
Foto5: Aankomst in Calvi tijdens vaderdag in Frankrijk. Zo feliciteerden ze mekaar. Lief hé!
Dag 45 zondag 17 juni 2007: Calvi (Corsica).
Gisteren zaterdag lagen we nog in St. Tropez en ’s zaterdags, is er meestal in Frankrijk in de dorpjes een markt. En daar wou ik zeker naar toe.
Ik informeerde bij Nicole en Guy en zo vaarden we met de zodiak richting markt, want ik zat door mijn voorraad fruit en groenten: druk, druk, druk.
Roger en Guy informeerden in de Capitainerie naar de weerberichten. Zouden we nu eindelijk kunnen vertrekken en zo ja wanneer, want we moeten rekenen op 20 uren zeilen voor 100 mijl. Er zat stabiliteit in de berichten: overwegend westenwind eventueel later draaiend ZW.4 tot 6 bf, afnemend 2 tot 4 bf. zee: peu agitée, localement agitée Dan nog wachten zou gek zijn. Als we ’s nachts vertrokken, zouden we zondag voor donker in Calvi zijn.
Nicole, schrik voor de oversteek, opteerde al om 20 uur te vertrekken en overreedde Guy.
Hij moet ze natuurlijk de nacht door krijgen, want slapen durft ze niet. Wij wisselen elkaar af. Wij zouden dan, om Nicole gerust te stellen een uur later vertrekken zodat ze een voorsprong van 5 mijl hadden.
We verlieten St. Tropez tijdens een schitterende zonsondergang; de westenwind blies ons in de goede richting, maar de zee was door het slechte weer van de laatste dagen nog erg woelig en zoals de Fransen zeggen “agitée”. Voor Nicole “tres agitée”, haar beven erbij gerekend. Om de 4 uren zouden we elkaar oproepen.
De opgezette golven ook komende uit het westen werden door de automatische piloot (A.P.) prima gecorrigeerd. Roger had alle contacten nagekeken, want de laatste dagen ging de A.P. regelmatig uit koers en was niet betrouwbaar.
We zagen hen goed op de radar. Rond middernacht waren we op ongeveer 1 mijl van hen verwijderd en zijn ze op deze afstand bij ons gebleven, wat Nicole een veilig gevoel gaf.
Rond 4 uur passeerde er op 1 mijl een zeer groot, volledig verlicht cruiseschip, wat ik in de verte zag naderen, zodat de ganse hemel opklaarde en de donkere zee plots verdwenen was: een welkome afwisseling, maar toen het stilaan verdween aan de horizon werd alles weer zwart. Fijn dat ik juist van wacht was.
Tegen de ochtend zette Roger de vislijn uit terwijl ik een 2tal uurtjes sliep, maar de vis beet niet. Zou het lukken?
Toen ik terug wakker was, dutte Roger even in. Plots hoorde dat we beet hadden. Je kunt wel denken, hij was op slag wakker rende de kajuit uit en haalde de tonijn van ongeveer 20 kg. moeizaam binnen. De mooie glimmende vis spartelde om zijn vrijheid terug te winnen, maar het was te laat.
Nadat de vis gefileerd was en alles zuiver gemaakt, ring…. oh neen, hadden we terug beet. Roger was de andere vislijn vergeten binnen te halen, één vis was wel genoeg, maar het was te laat. Een tonijn van ongeveer 5 kg -had zich laten vangen- en verdween eveneens in de ijskast.
Zondag om 12u30 op ongeveer 20 mijl van Corsica, verscheen vaag de Corsicaanse kust aan de horizon: het was bewolkt, de wind nam af en de motor werd bijgezet. Maar stilaan klaarde het op en werd de lucht weer blauw zoals we van Corsica verwacht hadden.
Rond 16 uur lagen we voor anker na 103,2 mijl en 19 uur varen.
Nicole en Guy hadden inderdaad de ganse trip niet geslapen en waren doodmoe, doch werd er nog eerst een aperitief gedronken om helemaal niets meer te kunnen doen.
Nicole haar golven en haar wind waren hoger en heviger, maar ze was blij met haar overwinning en ze straalde. Guy had ook gevist, maar geen beet gekregen, maar ja dat was nu niet nodig. Hier lag beet genoeg en zo aten we allen lekkere tonijn en ….vielen toen plat.
Foto2: Zonsopgang een 40 mijl voor Corsica.
Foto3: 30mijl voor Corsica heeft er zich toch iemand laten vangen en weeg ongeveer 20 kg. Heerlijke tonijn.
Foto4: Ik kan het niet laten, maar een zonsopgang vind ik soms nog mooier dan een zonsondergang.
Foto5: Aankomst in Calvi tijdens vaderdag in Frankrijk. Zo feliciteerden ze mekaar. Lief hé!
Dag 45 zondag 17 juni 2007: Calvi (Corsica).
Gisteren zaterdag lagen we nog in St. Tropez en ’s zaterdags, is er meestal in Frankrijk in de dorpjes een markt. En daar wou ik zeker naar toe.
Ik informeerde bij Nicole en Guy en zo vaarden we met de zodiak richting markt, want ik zat door mijn voorraad fruit en groenten: druk, druk, druk.
Roger en Guy informeerden in de Capitainerie naar de weerberichten. Zouden we nu eindelijk kunnen vertrekken en zo ja wanneer, want we moeten rekenen op 20 uren zeilen voor 100 mijl. Er zat stabiliteit in de berichten: overwegend westenwind eventueel later draaiend ZW.4 tot 6 bf, afnemend 2 tot 4 bf. zee: peu agitée, localement agitée Dan nog wachten zou gek zijn. Als we ’s nachts vertrokken, zouden we zondag voor donker in Calvi zijn.
Nicole, schrik voor de oversteek, opteerde al om 20 uur te vertrekken en overreedde Guy.
Hij moet ze natuurlijk de nacht door krijgen, want slapen durft ze niet. Wij wisselen elkaar af. Wij zouden dan, om Nicole gerust te stellen een uur later vertrekken zodat ze een voorsprong van 5 mijl hadden.
We verlieten St. Tropez tijdens een schitterende zonsondergang; de westenwind blies ons in de goede richting, maar de zee was door het slechte weer van de laatste dagen nog erg woelig en zoals de Fransen zeggen “agitée”. Voor Nicole “tres agitée”, haar beven erbij gerekend. Om de 4 uren zouden we elkaar oproepen.
De opgezette golven ook komende uit het westen werden door de automatische piloot (A.P.) prima gecorrigeerd. Roger had alle contacten nagekeken, want de laatste dagen ging de A.P. regelmatig uit koers en was niet betrouwbaar.
We zagen hen goed op de radar. Rond middernacht waren we op ongeveer 1 mijl van hen verwijderd en zijn ze op deze afstand bij ons gebleven, wat Nicole een veilig gevoel gaf.
Rond 4 uur passeerde er op 1 mijl een zeer groot, volledig verlicht cruiseschip, wat ik in de verte zag naderen, zodat de ganse hemel opklaarde en de donkere zee plots verdwenen was: een welkome afwisseling, maar toen het stilaan verdween aan de horizon werd alles weer zwart. Fijn dat ik juist van wacht was.
Tegen de ochtend zette Roger de vislijn uit terwijl ik een 2tal uurtjes sliep, maar de vis beet niet. Zou het lukken?
Toen ik terug wakker was, dutte Roger even in. Plots hoorde dat we beet hadden. Je kunt wel denken, hij was op slag wakker rende de kajuit uit en haalde de tonijn van ongeveer 20 kg. moeizaam binnen. De mooie glimmende vis spartelde om zijn vrijheid terug te winnen, maar het was te laat.
Nadat de vis gefileerd was en alles zuiver gemaakt, ring…. oh neen, hadden we terug beet. Roger was de andere vislijn vergeten binnen te halen, één vis was wel genoeg, maar het was te laat. Een tonijn van ongeveer 5 kg -had zich laten vangen- en verdween eveneens in de ijskast.
Zondag om 12u30 op ongeveer 20 mijl van Corsica, verscheen vaag de Corsicaanse kust aan de horizon: het was bewolkt, de wind nam af en de motor werd bijgezet. Maar stilaan klaarde het op en werd de lucht weer blauw zoals we van Corsica verwacht hadden.
Rond 16 uur lagen we voor anker na 103,2 mijl en 19 uur varen.
Nicole en Guy hadden inderdaad de ganse trip niet geslapen en waren doodmoe, doch werd er nog eerst een aperitief gedronken om helemaal niets meer te kunnen doen.
Nicole haar golven en haar wind waren hoger en heviger, maar ze was blij met haar overwinning en ze straalde. Guy had ook gevist, maar geen beet gekregen, maar ja dat was nu niet nodig. Hier lag beet genoeg en zo aten we allen lekkere tonijn en ….vielen toen plat.
Foto1: St Tropez Nicole, Guy en paps
Foto2: Op weg naar St Tropez. Het weer is niet stabiel, dat zie je wel.
Foto3: Haven in St. Tropez
Foto4: St Tropez omringd door mooie villa's
Dag 43 vrijdag 15 juni 2007: St Tropez (Frankrijk).
Het eilandje hadden we bezocht en buiten een “chateau” van niemendal waar de Fransen och zo over bluffen, was er niets te beleven. We vertrokken dus naar St. Tropez. Het zeilen ging prima, maar het mocht wel wat warmer zijn.
De baai van St. Tropez ontving ons met een stralende zon en de pullen konden opgeborgen worden na 23 mijl.
Nicole en Guy hadden onderweg al gegeten en wachten op ons om St Tropez te bezoeken.
Het kerkhof van St Tropez strekt zich uit over de baai en aangezien we daar passeerden zagen we bekende grafzerken van bv; Vadim, Eddy Barclay, Claude François enz.
En zoals iedereen weet, woont Brigitte Bardot hier ook, maar daar zijn we voorbij gevaren. Zij woont iets buiten St. Tropez, met zicht op zee.
Het stadje is in zijn eigen waarde gelaten en straalt een zekere charme uit. Spijtig, maar de “Gendarmes van St Tropez” zijn we niet tegengekomen.
In de haven liggen enorme jachten naast elkaar te pronken, die door personeel –wij zijn personeel en bemanning in een – voordurend worden opgeblonken, zodat je zonder zonnebril niet kunt paraderen langs de kade. De Antidote en de Smapy zijn daarnaast maar een annex.
Kunstschilders, die de hitte trotseren, proberen hun werken aan de man te brengen en adviseren je een souvenir van St Tropez mee naar huis te nemen.
In de smalle straatjes, waar het fris en gezellig is, is het fijn rond te kuieren en de boetieks te taxeren.
De avond hebben we afgesloten met een bootaperitief, genietend van de hemelse gloed getoverd door de zonsondergang. De lichtjes beginnen stilaan aan te gaan en St. Tropez glinstert als een juweel van duizend lichtjes die twinkelen in het donker.
Foto2: Op weg naar St Tropez. Het weer is niet stabiel, dat zie je wel.
Foto3: Haven in St. Tropez
Foto4: St Tropez omringd door mooie villa's
Dag 43 vrijdag 15 juni 2007: St Tropez (Frankrijk).
Het eilandje hadden we bezocht en buiten een “chateau” van niemendal waar de Fransen och zo over bluffen, was er niets te beleven. We vertrokken dus naar St. Tropez. Het zeilen ging prima, maar het mocht wel wat warmer zijn.
De baai van St. Tropez ontving ons met een stralende zon en de pullen konden opgeborgen worden na 23 mijl.
Nicole en Guy hadden onderweg al gegeten en wachten op ons om St Tropez te bezoeken.
Het kerkhof van St Tropez strekt zich uit over de baai en aangezien we daar passeerden zagen we bekende grafzerken van bv; Vadim, Eddy Barclay, Claude François enz.
En zoals iedereen weet, woont Brigitte Bardot hier ook, maar daar zijn we voorbij gevaren. Zij woont iets buiten St. Tropez, met zicht op zee.
Het stadje is in zijn eigen waarde gelaten en straalt een zekere charme uit. Spijtig, maar de “Gendarmes van St Tropez” zijn we niet tegengekomen.
In de haven liggen enorme jachten naast elkaar te pronken, die door personeel –wij zijn personeel en bemanning in een – voordurend worden opgeblonken, zodat je zonder zonnebril niet kunt paraderen langs de kade. De Antidote en de Smapy zijn daarnaast maar een annex.
Kunstschilders, die de hitte trotseren, proberen hun werken aan de man te brengen en adviseren je een souvenir van St Tropez mee naar huis te nemen.
In de smalle straatjes, waar het fris en gezellig is, is het fijn rond te kuieren en de boetieks te taxeren.
De avond hebben we afgesloten met een bootaperitief, genietend van de hemelse gloed getoverd door de zonsondergang. De lichtjes beginnen stilaan aan te gaan en St. Tropez glinstert als een juweel van duizend lichtjes die twinkelen in het donker.
Foto1: Ile de Cros aan de boei.Foto2: Idem
Foto3: De befaamde helicopter. Corsica afgelast: schietoefeningen.
Dag 42 donderdag 14 juni 2007: Op weg naar Corsica (Frankrijk)
Om 8 uur even via de marifoon met Smapy contact opgenomen en zij zouden rond 8u30 en wij na het tanken rond 9u30 vertrekken.
De weersberichten leken niet ongunstig: Z-ZO 4 tot 5 bf naar de avond toe O; en afnemend tot 3 à 4 bf. dus vertrokken we. Blij de dure haven te verlaten en het zeegat te nemen.
Tussen de eilanden Porquerolles en Bagaud stond een forse wind, Z-ZO, maar geen 4 of 5 bf, maar zeker 6 tot 7 bf. en de golven op kop met als gevolg, bakken zeewater over ons. Zout op de aardappelen zou weer niet nodig zijn. Mijn lippen waren al na een uur één en al zout, laat staan wat er van mijn haar overbleef..
Enfin, we trotseerden de zee en hoopten dat de zee en de wind wat rustiger zouden worden.
Na ongeveer 7 mijl bleef er pal boven ons een helikopter cirkelen. Wat nu weer? Ik zwaaide, maar dat leek niet de bedoeling. Ze bleven maar pal boven ons cirkelen. Roger nam de marifoon om te vragen wat er loos was. Er werd ons gevraagd waar we naar toe zeilden. Ach ja Corsica. Maar dat ging niet door. We dienden onze koers te veranderen en tussen de eilanden Port Cros en Iles du Levant, nl; 70 ° in plaats van 120 ° te zeilen, want er waren schietoefeningen in de richting Corsica en iedereen werd gewaarschuwd dit gebied te verlaten. Enkele kogels langs mijn oren hoeven we nu ook weer niet. Oké gesnapt, pas je koers maar aan en maak maar een serieuze omweg of zoek een andere haven en probeer het morgen nog eens. We verwittigden Smapy en ja Smapy was het volgende slachtoffer en kreeg dezelfde mededeling. Nicole was niet kwaad, want Guy had al opgeroepen dat Nicole niet gerust was met de toegenomen wind en de hoge zee en wou een haven binnenvluchten. Voor haar kon het niet beter en zo zijn we dan beland in Port Cros, na 13,45 mijl, waar ze ons onmiddellijk uitnodigden voor een aperitief. Morgen zullen we wel zien. Dus op weg naar…. Corsica blijft, maar wanneer weten we nog niet, want voor morgen geven ze nog meer wind. Misschien kunnen we naar St Tropez? Wie wil daar niet naar toe? .
Foto 1: Hyères Port St. Pierre
Foto2: Zicht naar het dorpje Hyères achter de haven
Dag 41 woensdag 13 juni 2007: Hyères (Frankrijk).
Port Gavine in de Golfe des Iles d’Or, de haven waar we in beland zijn, is omringd door een supernieuw sjiek vakantieoord met appartementen, villa’s, restaurants, boetieks, tennisvelden, hippodroom enz..
Terwijl Roger weer aan’t klussen was aan de boot, ben ik al fietsend alles eens gaan verkennen en ik kan zeggen, ik hou meer van een gewone haven, omringd door een oude stad, zonder al die poespas, maar ja Roger wou en zou eens willen zeilen in de middellandse zee.
’s Namiddags kwamen Guy en Nicole nog eens langs om te kijken of we morgen zouden vertrekken, en zoals de weerberichten er voorstaan, zal het morgen wel lukken en zullen we samen de oversteek wagen.
Om 8 uur morgenvroeg roepen we elkaar op om de start te bevestigen en we zullen alle 2 à 3 uren mekaar oproepen, wat Nicole een gerust gevoel gaf.
Foto2: Zicht naar het dorpje Hyères achter de haven
Dag 41 woensdag 13 juni 2007: Hyères (Frankrijk).
Port Gavine in de Golfe des Iles d’Or, de haven waar we in beland zijn, is omringd door een supernieuw sjiek vakantieoord met appartementen, villa’s, restaurants, boetieks, tennisvelden, hippodroom enz..
Terwijl Roger weer aan’t klussen was aan de boot, ben ik al fietsend alles eens gaan verkennen en ik kan zeggen, ik hou meer van een gewone haven, omringd door een oude stad, zonder al die poespas, maar ja Roger wou en zou eens willen zeilen in de middellandse zee.
’s Namiddags kwamen Guy en Nicole nog eens langs om te kijken of we morgen zouden vertrekken, en zoals de weerberichten er voorstaan, zal het morgen wel lukken en zullen we samen de oversteek wagen.
Om 8 uur morgenvroeg roepen we elkaar op om de start te bevestigen en we zullen alle 2 à 3 uren mekaar oproepen, wat Nicole een gerust gevoel gaf.
Foto1: Cape d4Armes voor Hyères
Foto 2: PortHyères. Zie je ons bootje liggen?
Dag 40 dinsdag 12 juni 2007: Hyères (Frankrijk).
De weersberichten waren niet denderend, maar wel westenwind en dat was wel te doen.
De Middellandse zee heeft een mooie diepblauwe kleur, heel anders dan de Noordzee.
De eerste 10 mijl was er weinig wind en dan is het , bah motoren. De golven kwamen zijachterwaarts, wat een vervelende kwakkelkoers gaf, maar de wind nam toe, shifte soms wel een beetje, maar bleef grotendeels west, dus vanachter en de motor werd onmiddellijk stil gezet en de genua uitgerold. Na de eerste koersverandering kwamen de golven meer achterwaarts, heften ons op en namen ons mee voorwaarts, maar de wind bleef toenemen met een gemiddelde van 6 tot 7 bf. Als kennismaking met de Middellandse zee kan dit al tellen, want het was zwaar zeilen, vooral aan de kapen, waar de wind nog toenam en naar een 8 bf. wees. Ik dacht steeds: ofwel is er geen wind ofwel een mistral, maar dit was wel anders.
Het weer is zeer wisselvallig en er hangen steeds dreigende onweren in de nabijheid, wat niet normaal is voor de tijd van het jaar.
Met een gemiddelde van 6 knopen, met stoten tot 8 knopen zijn we om 16u30 na 51,47 mijl in Hyères afgemeerd in een dure haven. Je weet nooit op voorhand waar je terecht komt, maar zoals men zegt, is de middellandse zee erg duur.
We lagen nog maar juist op onze ligplaats, of er stond een Frans koppel (Nicole en Guy met bootnaam Smapy) ons op te wachten. Ze hadden ons zien binnenvaren – liggen voor anker voor de haven - en hadden het gevoel dat wij naar Corsica zouden varen. Ze vroegen of ze samen met ons de oversteek mochten zeilen, omdat het voor hen de eerste keer was en Nicole schrik heeft omdat er een nachtje zeilen bij hoort. We hebben dan onze coördinaten uitgewisseld en zullen elkaar op de hoogte houden. Ten vroegste zouden we donderdag vertrekken, wat ze goed vond, omdat er onweer in de lucht hangt.
Foto 2: PortHyères. Zie je ons bootje liggen?
Dag 40 dinsdag 12 juni 2007: Hyères (Frankrijk).
De weersberichten waren niet denderend, maar wel westenwind en dat was wel te doen.
De Middellandse zee heeft een mooie diepblauwe kleur, heel anders dan de Noordzee.
De eerste 10 mijl was er weinig wind en dan is het , bah motoren. De golven kwamen zijachterwaarts, wat een vervelende kwakkelkoers gaf, maar de wind nam toe, shifte soms wel een beetje, maar bleef grotendeels west, dus vanachter en de motor werd onmiddellijk stil gezet en de genua uitgerold. Na de eerste koersverandering kwamen de golven meer achterwaarts, heften ons op en namen ons mee voorwaarts, maar de wind bleef toenemen met een gemiddelde van 6 tot 7 bf. Als kennismaking met de Middellandse zee kan dit al tellen, want het was zwaar zeilen, vooral aan de kapen, waar de wind nog toenam en naar een 8 bf. wees. Ik dacht steeds: ofwel is er geen wind ofwel een mistral, maar dit was wel anders.
Het weer is zeer wisselvallig en er hangen steeds dreigende onweren in de nabijheid, wat niet normaal is voor de tijd van het jaar.
Met een gemiddelde van 6 knopen, met stoten tot 8 knopen zijn we om 16u30 na 51,47 mijl in Hyères afgemeerd in een dure haven. Je weet nooit op voorhand waar je terecht komt, maar zoals men zegt, is de middellandse zee erg duur.
We lagen nog maar juist op onze ligplaats, of er stond een Frans koppel (Nicole en Guy met bootnaam Smapy) ons op te wachten. Ze hadden ons zien binnenvaren – liggen voor anker voor de haven - en hadden het gevoel dat wij naar Corsica zouden varen. Ze vroegen of ze samen met ons de oversteek mochten zeilen, omdat het voor hen de eerste keer was en Nicole schrik heeft omdat er een nachtje zeilen bij hoort. We hebben dan onze coördinaten uitgewisseld en zullen elkaar op de hoogte houden. Ten vroegste zouden we donderdag vertrekken, wat ze goed vond, omdat er onweer in de lucht hangt.
dinsdag 12 juni 2007
Foto1: zicht vanuit de haven van Marseille op de Baselique deNotre Dame de la Garde 1864Foto2: Marseille Hotel de Ville
Foto3: Place Jules Verne te Marseille. Ook hier is de koeienkunst aanwezig.
Foto4: Een typische straat in het Oude Marseille
Foto5: Ook dit is een straat in het oude Marseille. Kijk even naar het uithangende linnengoed op de achtergrond.
Dag 39 maandag 11 juni 2007: Marseille (Frankrijk).
Na de enorme drukte in de haven van gisteren is het rustig. De Fransen werken blijkbaar toch.
Na het ontbijt gingen we de stad verkennen. Volgens een oude man die we tegen kwamen is Marseille de grootste stad van Frankrijk. Ik dacht altijd dat Parijs dat was, maar dat zal ik eens moeten nakijken voor ik hier een juist antwoord kan op geven.
Wanneer je hier door de stad wandelt; zie je een mixt van rassen. Marseille een stad waar iedereen zich thuis lijkt te voelen, doch is er ook veel armoede en bedelarij.
Dit achterwegend latend, is Marseille een bezoek waard. Het oude stadsgedeelte is magnifiek: forten, theaters, basilieken, kathedralen, pleintjes nog andere zeer mooie Franse gebouwen met hun rechte gevels en smeedijzeren balkons. We hadden geluk, want we lagen midden in de oude stad en lieten ons overdonderen door die mooie drukdoende oude stad.
Rondom de haven heb je het ene restaurant naast het andere. Waar moet je nu hier de beste bouillabaisse gaan eten? Want Marseille verlaten zonder bouillabaisse, zou een schande zijn. En uiteindelijk hebben we het dan gevonden, aan de heel andere kant van de haven waar wij lagen, maar we hadden het er voor over: het was heerlijk!!!
-De automatische piloot laat het regelmatig afweten en Roger ging vanmiddag de verbindingen nog allemaal eens nakijken? Wetende dat je daar de boot voor de helft moet voor afbreken.
Een werkje, waar je liever niet aan begint, maar als het moet, dan moet het maar.
Nu hopen we maar, dat de piloot het morgen apprecieert, want anders…. wat dan weer????
We kunnen hem niet echt missen, want morgen zeilen we weer verder.
Foto1:Roze pelikanen in de Camargue.Foto2: Op weg naar Frioul of Marseille. Joepie, weg met de kanalen.
Foto3: Deze grote containerschepen geven je het gevoel dat je maar een muisje bent.
Foto4: Marseille Cathedrale de la Nouvelle Major 19°eeuws.
Foto5; zicht op het eiland Frioul
Dag 38 zondag 10 juni 2007: Marseille (Frankrijk).
Eerst en vooral nog even over gisterenavond.
We waren alles nog even aan’t nakijken voor de start van morgen, toen Roger plots een serieuze plons hoorde en inderdaad de schipper van zeilboot “Tijl 3” (solozeiler) was gestruikeld en in het water gevallen, met zijn hoofd tegen de rand, van de naast hem liggende boot gevallen.
We hebben hem onmiddellijk uit het water gehesen en hij bloedde hevig aan het hoofd als gevolg van.een snijwonde van een 8 cm. Dit moest genaaid worden. Met al mijn overredingskracht probeerde ik hem naar een Dokter te krijgen, maar daar had hij geen gehoor naar: een koppig baasje. Hij zou dat wel afplakken met sparadrap en dat bloeden zou wel stoppen. Hij had al veel meer littekens dan dit.
Zo kon ik hem niet alleen laten en uiteindelijk heb ik hem dan verzorgd. Gelukkig had ik steriele strips aan boord. Wat moest ik anders doen? Naar een Dokter, daar was geen sprake van.
Zoals afgesproken, wou ik hem ’s anderendaags voor ons vertrek zien, wat hij wegwuifde van, “och, dat is niet nodig”.
Ik moet toch kordaat geweest zijn, want om 9 uur stond hij aan boord met zijn verzorgingsmateriaal en zijn gezegde; “Zeg ben jij altijd zo? “Wat meende hij daar mee?
Hij had goed geslapen en ik heb de wonde nogmaals verzorgd, terwijl ik nog eens aandrong een Dokter te raadplegen, maar dat was voor dovemansoren.
En om 9u30 zijn we dan vertrokken richting Frioul, een rotsachtig eiland voor Marseille.
Eindelijk terug zeilen en het was prachtig zeilweer: 12 à 13 knopen oostenwind onder een stralende zon met een rustige zee, voor ons, voor het eerst een middellandse zee, met een gemiddelde snelheid van 5 knopen. Wat wil je nog meer.
Ja, maar ik wou iets meer, ik wou naar Marseille in plaats van Frioul want zo te zien was Frioul wel een mooi rotsachtig eiland, maar Marseille lokte me en nu moest ik Roger overtuigen om toch maar eens te proberen of er een plaatsje was in de haven van Marseille. Joepie het lukte, hij zette een andere koers in en zo belandden we rond 14 uur na 26,50 mijl in de oude haven van Marseille midden in de stad.
zaterdag 9 juni 2007
Dag 37 zaterdag 9 juni 2007.
Twee dingen stonden nog op het programma.
1° Voorraad inslaan. Zo reden we met de fietsjes naar Port St Louis en kwamen gepakt en gezakt al hijgend terug met de wijnvoorraad op de rug: Roger 5 liter rode wijn en ik 5 liter witte wijn. Wat kun je hier eigenlijk anders drinken? We leken wel muilezels, maar we hadden alles bij.
2° Het minder aangename: een kant van de boot moet nog gesimoniseerd worden, maar dat doet Roger terwijl ik de mails nakijk en de blog verzorg. Ieder zijn werk!!!
Joepie, morgen eindelijk gedaan met werken. Dan is de Antidote volledig in orde.
We trekken verder, waarschijnlijk naar het eiland Frioul omdat, na telefonisch contact met de haven van Marseille, er geen plaats zou zijn. Och, we zien wel.
Twee dingen stonden nog op het programma.
1° Voorraad inslaan. Zo reden we met de fietsjes naar Port St Louis en kwamen gepakt en gezakt al hijgend terug met de wijnvoorraad op de rug: Roger 5 liter rode wijn en ik 5 liter witte wijn. Wat kun je hier eigenlijk anders drinken? We leken wel muilezels, maar we hadden alles bij.
2° Het minder aangename: een kant van de boot moet nog gesimoniseerd worden, maar dat doet Roger terwijl ik de mails nakijk en de blog verzorg. Ieder zijn werk!!!
Joepie, morgen eindelijk gedaan met werken. Dan is de Antidote volledig in orde.
We trekken verder, waarschijnlijk naar het eiland Frioul omdat, na telefonisch contact met de haven van Marseille, er geen plaats zou zijn. Och, we zien wel.
Even spannend het terugplaatsen van de mast, gelukkig door ervaren mensen. Nu nog een dagje werk voor Roger en dan kunnen we vertrekken.
Dag 36 vrijdag 8 juni 2007.
Het opzetten van de mast was geprogrammeerd voor 9u30, maar om 8u30 werden we al gewaarschuwd om de boot klaar te leggen aan de rode kraan.
Op een half uurtje was de mast, met Jan die ook onmiddellijk klaar was om te helpen, gemonteerd en konden we terug varen naar onze ligplaats, waar Roger de boot verder optuigde. Ondertussen speelde ik voor wasvrouw, wel wat tegen mijn zin, vanwege de hitte, maar als we ’s avonds, na onszelf beloond te hebben in het restaurant, terugkeerden rook het heerlijk naar fris gewassen beddengoed enz….
Het opzetten van de mast was geprogrammeerd voor 9u30, maar om 8u30 werden we al gewaarschuwd om de boot klaar te leggen aan de rode kraan.
Op een half uurtje was de mast, met Jan die ook onmiddellijk klaar was om te helpen, gemonteerd en konden we terug varen naar onze ligplaats, waar Roger de boot verder optuigde. Ondertussen speelde ik voor wasvrouw, wel wat tegen mijn zin, vanwege de hitte, maar als we ’s avonds, na onszelf beloond te hebben in het restaurant, terugkeerden rook het heerlijk naar fris gewassen beddengoed enz….
Zoek hier je mast maar eens tussen. 
Dag 35 donderdag 7 juni 2007.
Het slechte weer was achter de rug. Roger kon zich nog een ganse dag bezig houden met de mast, voor hij gemonteerd wordt.
Ik zag hem nauwelijks, alleen bij dorst of honger kwam hij even langs.
Vakantie zou je zeggen, maar het was werken om alles weer in orde te krijgen en met een propere en goed opgetuigde boot verder te trekken.
Jan onze overbuur, een Nederlander had af en toe Roger nodig, maar hij stelde eveneens voor morgen te helpen bij het monteren van de mast. Fijn als je zo mekaar kan helpen.
Dag 35 donderdag 7 juni 2007.
Het slechte weer was achter de rug. Roger kon zich nog een ganse dag bezig houden met de mast, voor hij gemonteerd wordt.
Ik zag hem nauwelijks, alleen bij dorst of honger kwam hij even langs.
Vakantie zou je zeggen, maar het was werken om alles weer in orde te krijgen en met een propere en goed opgetuigde boot verder te trekken.
Jan onze overbuur, een Nederlander had af en toe Roger nodig, maar hij stelde eveneens voor morgen te helpen bij het monteren van de mast. Fijn als je zo mekaar kan helpen.
donderdag 7 juni 2007
Aankomst mast.
Dag 34 woensdag 6juni 2007: Port Napoleon.
Eureka! Een grote vrachtwagen van De Vriendt-Hansmar leverde rond 9 uur onze mast ongedeerd in de haven. Een vrachtwagen, alleen met onze mast: joepie. Hij had al ergens anders een boot afgeleverd en morgen bracht hij er weer eentje naar België.
Vandaag was het markt in St Louis en Roger had beloofd samen met mij naar de markt te fietsen, maar nu de mast er al was, was er van markten geen sprake meer en kon ik alleen vertrekken. Het weer was niet denderend en men voorspelde onweer, maar ik was juist op tijd terug voor de regen. Onweer hoorde ik alleen in de verte. Als het hier regent, duurt dit gewoonlijk niet lang en na ½ uurtje zie je er al niets meer van.
Het was wel erg bewolkt, maar om de mast klaar te maken voor montage, mag het wel wat frisser zijn. Rond 18 uur stopte Roger met werken en de rest zal voor morgen zijn.
De muggen zijn weer ten aanval en dan ben je beter weg van de werf. Het personeel hier stopt ook om 18 uur. De ganse dag zie je hier niets anders dan boten in- en uit het water hijsen, reparen, masten monteren en démonteren: een bedrijvige haven. Je zou je hier al schuldig voelen als je niets doet. Maar ik ben aangenomen voor het binnenwerk en zorg dat ik ’s morgens gedaan heb.
Eureka! Een grote vrachtwagen van De Vriendt-Hansmar leverde rond 9 uur onze mast ongedeerd in de haven. Een vrachtwagen, alleen met onze mast: joepie. Hij had al ergens anders een boot afgeleverd en morgen bracht hij er weer eentje naar België.
Vandaag was het markt in St Louis en Roger had beloofd samen met mij naar de markt te fietsen, maar nu de mast er al was, was er van markten geen sprake meer en kon ik alleen vertrekken. Het weer was niet denderend en men voorspelde onweer, maar ik was juist op tijd terug voor de regen. Onweer hoorde ik alleen in de verte. Als het hier regent, duurt dit gewoonlijk niet lang en na ½ uurtje zie je er al niets meer van.
Het was wel erg bewolkt, maar om de mast klaar te maken voor montage, mag het wel wat frisser zijn. Rond 18 uur stopte Roger met werken en de rest zal voor morgen zijn.
De muggen zijn weer ten aanval en dan ben je beter weg van de werf. Het personeel hier stopt ook om 18 uur. De ganse dag zie je hier niets anders dan boten in- en uit het water hijsen, reparen, masten monteren en démonteren: een bedrijvige haven. Je zou je hier al schuldig voelen als je niets doet. Maar ik ben aangenomen voor het binnenwerk en zorg dat ik ’s morgens gedaan heb.
Abonneren op:
Posts (Atom)
