Foto1: De fiere kapitein aan het roer voor de laatste mijlen richting Port Napoleon.
Foto2: Port Napoleon in zicht. Oef, het is ons gelukt. Nu krijgen we tijd om uit te blazen.









Vrijdag 1 juni 2007.
Vandaag zouden we van Avignon naar Arles varen samen met Brooke, want daar zouden we splitten. Zij varen dan richting Canal du Midi en wij richting Middellandse zee In Arles werd een mooie ligplaats in onze “Guides” aangegeven en na een bezoek aan de stad zouden we op een deftige manier van elkaar afscheid nemen. Maar niets was minder waar. VNF France en de Guides Chagnon , de Guides Fluvial beloven ons de mooiste havens, maar eens te meer was hier niets van te bespeuren: een echte tegenvaller
Het ponton langs de kade was een macaber waggelend geheel, waar kleine plaatselijke bootjes afgemeerd waren. Geen mogelijk voor ons om af te meren en Arles te bezoeken. Onze laatste dag samen met Brooke kon niet doorgaan en zo moesten we dan afscheid nemen door even langs elkaar te varen en mekaar een goede reis te wensen. Nu pas kwam ik tot de vaststelling, dat ik zelfs geen foto van Rosette en Daniël heb, wel verschillende foto’s van hun boot, maar nu was het te laat. Wat dom van me.
Na Avignon, vaarden we onder de nieuwe brug voor de TGV.(zie foto)
De wind was hevig, wel 70 km /uur, en hoe dichter we bij de Middellandse zee kwamen, hoe heviger de wind, want daar was de mistral al een paar dagen alles door mekaar aan schudden.
Door de hevige regenval van de vorige avond en nacht, stond er een sterke stroming, gelukkig voor ons in de goede richting zodat we tot 4 knopen stroming cadeau kregen den we tot 10 knopen liepen. Arme zwanen die hier tegenop moeten zwemmen.
Gisteren is er een boot in Avignon binnengelopen in duplo met een peniche, omdat hij niet stroomopwaarts kon. Hij kwam van beneden.
52 mijl hebben we gevaren, tot Port Napoleon, maar waar we zo’n verwachtingen over hadden, na Arles was er niets meer te zien. De monding van de Rhône stelt niet veel voor.
Geen kastelen meer, geen ruines, geen wijnvelden, geen afmeermogelijkheden, niets. Alles plat met bomen en struiken zodat je niets kon zien. Elke poging met de verrekijker werd gehinderd door struikgewas. Het enige wat ik uiteindelijk zag was de zeezoutheuveltjes.
Stel je voor dat je hier in panne valt, dan is het ankeren en wachten tot er een boot passeert en je wilt meenemen.
En eindelijk kwamen we dan aan de laatste sluis. De wind huilde en afmeren was niet mogelijk. Roger riep via de marifoon de sluiswachter op en we moesten ½ uurtje wachten want er was een peniche in aantocht en zoals je weet: beroepsvaart gaat voor. Geen enkele boot gezien de ganse trip, maar als je dan aan een sluis komt, een mirakel, hop daar is er één. Dan maar rondjes gemaakt in die huilende wind. De Antidote heeft heel de reis niet zo geschud als nu.
Gelukkig was het geen al te grote peniche en mochten we mee, samen met een Edammmer die al lang aan’t wachten was. Rond 17 uur kwamen we in Port Napoleon al schudden aan, waar de mistral ons huilend van plezier? welkom heette