Foto2: Zonsopgang een 40 mijl voor Corsica.
Foto3: 30mijl voor Corsica heeft er zich toch iemand laten vangen en weeg ongeveer 20 kg. Heerlijke tonijn.
Foto4: Ik kan het niet laten, maar een zonsopgang vind ik soms nog mooier dan een zonsondergang.
Foto5: Aankomst in Calvi tijdens vaderdag in Frankrijk. Zo feliciteerden ze mekaar. Lief hé!
Dag 45 zondag 17 juni 2007: Calvi (Corsica).
Gisteren zaterdag lagen we nog in St. Tropez en ’s zaterdags, is er meestal in Frankrijk in de dorpjes een markt. En daar wou ik zeker naar toe.
Ik informeerde bij Nicole en Guy en zo vaarden we met de zodiak richting markt, want ik zat door mijn voorraad fruit en groenten: druk, druk, druk.
Roger en Guy informeerden in de Capitainerie naar de weerberichten. Zouden we nu eindelijk kunnen vertrekken en zo ja wanneer, want we moeten rekenen op 20 uren zeilen voor 100 mijl. Er zat stabiliteit in de berichten: overwegend westenwind eventueel later draaiend ZW.4 tot 6 bf, afnemend 2 tot 4 bf. zee: peu agitée, localement agitée Dan nog wachten zou gek zijn. Als we ’s nachts vertrokken, zouden we zondag voor donker in Calvi zijn.
Nicole, schrik voor de oversteek, opteerde al om 20 uur te vertrekken en overreedde Guy.
Hij moet ze natuurlijk de nacht door krijgen, want slapen durft ze niet. Wij wisselen elkaar af. Wij zouden dan, om Nicole gerust te stellen een uur later vertrekken zodat ze een voorsprong van 5 mijl hadden.
We verlieten St. Tropez tijdens een schitterende zonsondergang; de westenwind blies ons in de goede richting, maar de zee was door het slechte weer van de laatste dagen nog erg woelig en zoals de Fransen zeggen “agitée”. Voor Nicole “tres agitée”, haar beven erbij gerekend. Om de 4 uren zouden we elkaar oproepen.
De opgezette golven ook komende uit het westen werden door de automatische piloot (A.P.) prima gecorrigeerd. Roger had alle contacten nagekeken, want de laatste dagen ging de A.P. regelmatig uit koers en was niet betrouwbaar.
We zagen hen goed op de radar. Rond middernacht waren we op ongeveer 1 mijl van hen verwijderd en zijn ze op deze afstand bij ons gebleven, wat Nicole een veilig gevoel gaf.
Rond 4 uur passeerde er op 1 mijl een zeer groot, volledig verlicht cruiseschip, wat ik in de verte zag naderen, zodat de ganse hemel opklaarde en de donkere zee plots verdwenen was: een welkome afwisseling, maar toen het stilaan verdween aan de horizon werd alles weer zwart. Fijn dat ik juist van wacht was.
Tegen de ochtend zette Roger de vislijn uit terwijl ik een 2tal uurtjes sliep, maar de vis beet niet. Zou het lukken?
Toen ik terug wakker was, dutte Roger even in. Plots hoorde dat we beet hadden. Je kunt wel denken, hij was op slag wakker rende de kajuit uit en haalde de tonijn van ongeveer 20 kg. moeizaam binnen. De mooie glimmende vis spartelde om zijn vrijheid terug te winnen, maar het was te laat.
Nadat de vis gefileerd was en alles zuiver gemaakt, ring…. oh neen, hadden we terug beet. Roger was de andere vislijn vergeten binnen te halen, één vis was wel genoeg, maar het was te laat. Een tonijn van ongeveer 5 kg -had zich laten vangen- en verdween eveneens in de ijskast.
Zondag om 12u30 op ongeveer 20 mijl van Corsica, verscheen vaag de Corsicaanse kust aan de horizon: het was bewolkt, de wind nam af en de motor werd bijgezet. Maar stilaan klaarde het op en werd de lucht weer blauw zoals we van Corsica verwacht hadden.
Rond 16 uur lagen we voor anker na 103,2 mijl en 19 uur varen.
Nicole en Guy hadden inderdaad de ganse trip niet geslapen en waren doodmoe, doch werd er nog eerst een aperitief gedronken om helemaal niets meer te kunnen doen.
Nicole haar golven en haar wind waren hoger en heviger, maar ze was blij met haar overwinning en ze straalde. Guy had ook gevist, maar geen beet gekregen, maar ja dat was nu niet nodig. Hier lag beet genoeg en zo aten we allen lekkere tonijn en ….vielen toen plat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten