Foto1: zicht vanuit Langres
Foto2: Kathedraal van Langres
Foto3: Rik heeft energie genoeg. Hij zat al op 10 meter hoog. Wie doet hem het na ?



Dinsdag 22 mei 2007.
Je weet nooit op voorhand wat je te wachten staat. Plannen kunnen we goed, maar…..?
De Fransen waren ons goed gezind, het is weer stralend weer en om 9 uur trokken Gert en Rik er weer op uit met de auto, richting….Langres. En wij stalden ons voor sluis 21 in richting Corre. Ons parcours was voorzien van kerselaars, pruimelaars, notelaars enz. maar niets was rijp. Het bleef bij kijken. Na 2 uur varen waren we pas in Bains les Bains, de haven waar we gisteren graag hadden overnacht, maar het was te laat. Om 18u45 kan je de laatste sluis nemen en dan zit je vast, ligplaats of niet. Vandaar dat we regelmatig in “The Middle of Nowhere” belanden, gevolg: geen water, geen elektriciteit, niets, alleen puur natuur.
En zo vaarden we maar verder nog altijd met “Brooke” wat we wel fijn vinden. Ieder doet zijn ding, en toch ben je niet alleen in deze oneindige- zo lijkt het - variërende mooie natuur onder de stralende zon. Heel wat beter dan de eerste week in de regen met zijn enorme verraderlijke rukwinden.
Nu varen we al meer dan een week samen over de kanalen en geen een van ons vroeg: “hoe heet je?” En bij dezen hebben we dan onze namen uitgewisseld: nl Daniël en Rosette.
Het varen ging prima en we belden naar Gert dat we rond 17 uur wel in Corre zouden zijn, maar was dat weer even een misrekening. We hadden een Peniche ingehaald van Gent en hij vaart langzamer dan wij wegens de zware vracht. Dat geeft zeker 1 uur vertraging en we moesten nog 7 sluizen nemen.
Aan sluis 40 was het helemaal gedaan. Onze Gentse Peniche – Héléne – zat in de sluis geblokkeerd. Hij kon niet meer vooruit noch achteruit en zat met zijn anker geblokkeerd tussen de sluisdeuren. Omdat hij onder in de sluis zat, had hij geen bereik met zijn GSM en kon hij een sluiswachter niet bereiken. “Brooke” en de “Antidote” wilden komen helpen, maar vaarden zich vast in de modder. Via een loopplank kwamen we dan toch aan wal en telefoneerden we naar de hulpdienst die al na 5 min. aanwezig was en: na vooruit, achteruit, vooruit, achteruit en de bediening van de deuren door de sluiswachter de “Peniche” eindelijk vrij kwam.
Brooke en Antidote hadden het moeilijk zich uit het zand los te varen, maar het lukte dan toch en de “Peniche” liet ons voorvaren zodat we toch nog op het nippertje na 20 mijl en 26 sluizen om 18u30 in Corre aankwamen, waar Gert en Rik de haven reeds verkend hadden en ons naar onze overnachtingplaats begeleidden.
Zo zie je maar, dat een vaste afspraak niet mogelijk is, want je weet nooit wat je tegenkomt.
Het was een blij weerzien, we konden ons eens lekker douchen en deze keer niet in het kanaal. Nadien hebben we ons dan maar vergast op een 3 sterren maltijd met een heerlijk glaasje wijn. Wat drink je anders in “La douce France”.