Foto1: Gert en Rik in Colmar
Foto2: Colmar, het kleine Venetië
Foto3: Ooievaarsnest in Colmar
Foto4: Wijnvelden: Vin d'Alsace




Zondag 20 mei 2007.
De zon was weer van de partij, de camembert die ik buiten onder de buiskap gezet had was geroofd door de katten, die gisteren rond de boten kwamen bedelen. Gelukkig hadden we een Duitser achter ons liggen, die de rest van de meute opving. Het waren mooie beestjes, maar ja wat doe je er mee? Dan maar vertrokken, Gert en Rik naar Colmar met de auto en wij richting Epinal om rond 18 uur na 20 mijl en 24 sluizen juist op tijd aan te komen, want om 18 uur worden alle sluizen op zondag op non actief gezet. De Duitser is er niet meer doorgeraakt en heeft zich dan een plaatsje langs het kanaal moeten zoeken. Wel dat is ons ook al overkomen en ja dat is dan echt avontuurlijk.
Een 10 km voor Epinal is het erg toeristisch en waren er zeer veel wandelaars. Ik had dan mijn kroontje opgezet, van Gert gekregen, en de kinderen riepen: kijk de koningin, de koningin, een koningin met een kroon op het hoofd. Ja, wat doe je dan? Dan groet je zoals het hoort: statig terug.
Maar in Epinal aankomend, werd de kroon voorzichtig opzij gelegd, want werken met een kroon, dat gaat niet.
Colmar, is de stad van de theelichten-huisjes en de ooievaars op de daken. De moeite om te bezoeken, maar wij geraken er niet via het kanaal. Je kunt het vergelijken met klein Venetië.Na het avondeten reden Gert en Ik met de fiets nog even naar Epinal stad, maar daar was precies iedereen gaan lopen, want er was niets te zien. Alles was gesloten, geen terrasjes, niets.