Dag 116 maandag 27 augustus 2007: Rethimnon (Kreta).
Om 6 uur waren we al wakker, maar ik moest nog langs de douanen voor een stempel op het transitlog en betalen, zodat we rond 7u30 de trossen losgooiden en Chania met spijt in het hart verlieten.
We zeilden halve wind: N. 4 tot 5 bf. een echt aangename trip. Slechts één solozeiler kwamen we tegen en hij stond recht op zijn boot te zwaaien. We dachten eerst dat hij pech had, maar neen hij zwaaide en riep om ons zijn trofee te laten zien. Hij had een tonijn gevangen en was door het dolle heen. Wij kennen die vreugde en riepen hem felicitaties toe.
Rond 13u30 vaarden we de haven binnen na 33 mijl waar we ons een plaatsje toeeigenden, want er was niemand te zien zoals we al gewoon zijn. Roger zette de fiets van boord en ik zocht de douanen op.
Rethimnon is erg toeristisch en de straatjes smal, dus levensgevaarlijk voor een fietser. Je mag fietsen hoor, maar als ze toeteren, maak dan dat je weg komt want ze rijden je nog juist niet uit je broek.
S’Avonds kwam een Meneer een babbeltje slaan. Zijn naam is Manolis, een Dokter die ons vertelde over de grote ramp ter hoogte van de Peloponnisos, waar wij ook verschillende havens bezocht hebben.
Volgens hem zouden die branden een nieuwe vorm van terrorisme zijn. Er zijn verschillende brandhaarden over het hele gebeid en door de hevige winden is het blussen bijna onmogelijk. Er zijn al 63 slachtoffers en de meeste mensen hun huizen zijn volledig uitgebrand. Wij hadden het al vernomen via Athoula en op TV gezien, maar verstaan is wat anders. Het is gewoon verschrikkelijk.
Wij hebben dit jaar ook veel branden gezien, maar die kon men allen blussen via helikopters of vliegtuigen en gelukkig zonder slachtoffers.
Om 6 uur waren we al wakker, maar ik moest nog langs de douanen voor een stempel op het transitlog en betalen, zodat we rond 7u30 de trossen losgooiden en Chania met spijt in het hart verlieten.
We zeilden halve wind: N. 4 tot 5 bf. een echt aangename trip. Slechts één solozeiler kwamen we tegen en hij stond recht op zijn boot te zwaaien. We dachten eerst dat hij pech had, maar neen hij zwaaide en riep om ons zijn trofee te laten zien. Hij had een tonijn gevangen en was door het dolle heen. Wij kennen die vreugde en riepen hem felicitaties toe.
Rond 13u30 vaarden we de haven binnen na 33 mijl waar we ons een plaatsje toeeigenden, want er was niemand te zien zoals we al gewoon zijn. Roger zette de fiets van boord en ik zocht de douanen op.
Rethimnon is erg toeristisch en de straatjes smal, dus levensgevaarlijk voor een fietser. Je mag fietsen hoor, maar als ze toeteren, maak dan dat je weg komt want ze rijden je nog juist niet uit je broek.
S’Avonds kwam een Meneer een babbeltje slaan. Zijn naam is Manolis, een Dokter die ons vertelde over de grote ramp ter hoogte van de Peloponnisos, waar wij ook verschillende havens bezocht hebben.
Volgens hem zouden die branden een nieuwe vorm van terrorisme zijn. Er zijn verschillende brandhaarden over het hele gebeid en door de hevige winden is het blussen bijna onmogelijk. Er zijn al 63 slachtoffers en de meeste mensen hun huizen zijn volledig uitgebrand. Wij hadden het al vernomen via Athoula en op TV gezien, maar verstaan is wat anders. Het is gewoon verschrikkelijk.
Wij hebben dit jaar ook veel branden gezien, maar die kon men allen blussen via helikopters of vliegtuigen en gelukkig zonder slachtoffers.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten