Foto1: Kaap Tainaro waar de windaltijd in kracht toeneemt.
Foto2: Tussen Kalamati en Porto Kayio is het landschap zeer mooi
Foto3: Porto Kayio vanuit onze ankerplaats
Foto4: Geankerd in de baai van Porto Kayio waar je heerlijk kunt zwemmen
Foto4: Porto Kayio vanop de kade, waar slechts enkele huizen , maar wel 3 restaurants zijn met heerkijke verse visgerechten.











Dag 102 maandag 13 augustus 2007: Porto Kayio (Griekenland).
Rond 5u30 was er met Roger niets meer aan te vangen. Hij wekte me en was al startend klaar.
De zon kwam op en dus vertrokken we om 6 uur voor 48,50 mijl om als eerste om 14 uur in Porto Kayio voor anker te gaan.
De weersverachtingen klopten van geen kanten. 4 tot 5 bf west en toenemend 6 tot 7 bf in de late namiddag. We vertrokken met weinig of geen wind komende vanuit alle richtingen: dus moesten we de motor bijzetten, waar ik een duidelijke hekel aan hebt, maar anders geraak je nergens.
Tussen Limeni, Diros, Mezapo en Cappo Grosso zie je een desolaat rotsachtig landschap met hier en daar enkele huizen in dezelfde kleur van de rotsen, zodat je goed moet kijken om ze te kunnen onderscheiden. Het lijken meer spookdorpen of huizen. Zonder verrekijker zou je ze niet kunnen onderscheiden.
Aan de kaap Tainaron (Matapan) wakkerde de wind aan tot 25 à 30 knopen, zodat we eindelijk zonder motor konden zeilen
Een Engels bevlagt motorjacht passeerde ons om eveneens in Pörto Kayio te ankeren.
Wij ankerden voor het strand waar 3 restaurants ons uitnodigden om een aperitief te nemen.
Roger maakte de bijboot klaar om een wandeling te maken via het strand en de hellingen.
In de analen was er sprake van een mini truck met groenten en fruit en joepie daar was hij.
Ik deed hem stoppen om wat perziken, tomaten enz. te kopen, maar wat dacht je? Zijn dagtaak zat er op en morgen kon je weer wat van hem kopen. Ik had het zo maar van zijn truck kunnen pakken, maar daar was geen sprake van. Zijn dagtaak zat er op.
Na een heerlijke zwempartij en pas nadat Roger gerust was als de andere ankeraars ( een Italiaan, Nederlander, Turk en Fransman) kwamen, zijn we dan maar gaan eten in een typisch Grieks restaurant, waar je natuurlijk niet te kiezen hebt en je moet eten wat er voor het ogenblik voorradig is, maar daar mogen we niet over klagen. Het is altijd lekker.
De Turk was zelf ongerust, want de Nederlander wilde persé kort bij iemand liggen en dat zorgt zo wie zo voor problemen als de wind aanwakkert en vannacht was dit wel het geval.
We verwittigden de Turk dat we gingen eten en hij zou alles in het oog houden. Je ziet, Roger heeft nog altijd connecties met de Turken niet?