Onderweg vlug een hoedje gehaakt. Staat het me een beetje of moet ik het weggeven.Dag 77 donderdag 19 juli 2007: Cetraro (Italië).
Rond 6 uur was ik reeds wakker en Roger had nog geen zin op te staan, dus ging ik even wandelen door het nog slapende tegen de berghelling liggende dorpje, via de trappen met zijn kleine pittoreske met bloemen versierde huisjes. Hoe hoger je gaat, hoe smaller de trappen. Voor mij was het alleen wandelen, maar de mensen die hier wonen, dienen hun winkelwaar ook via deze trappen naar hun huisjes te brengen, want een weg is er niet
Om 9 uur zijn we dan vertrokken, ondanks de uitblijvende wind en zal de motor bijgezet worden. Ja, zo gaat dat aan de Middellandse zee: ofwel veel, te veel of geen wind en de laatste dagen moeten we verder in de hitte zonder wind. Wat komen we hier toch zoeken. Het weer in België is nog niet zo slecht. We kunnen goed begrijpen, dat werken hier niet evident is.
Op zee is er buiten enkele vissersboten en als we geluk hebben kruisen we een zeilboot of een motorjacht dat dan in volle snelheid ons voorbij vliegt en hoge golven opgooit, niet veel te bespeuren. Omdat we vandaag vrij dicht bij de kust vaarden, waren de mooie dorpjes op de heuvels een ware afwisseling.
Rond 14 uur na 28,05 mijl vaarden we de haven van Cetraro binnen, maar ondanks de siësta stond er een struisgebouwde man met dikke blote blinkende buik naast een vespa op ons te zwaaien en wees ons een ligplaats aan langs de kade.
We vroegen naar het havenkantoor en de havenmeester, maar hij klopte met de hand op zijn borst om te zeggen dat hij dat was. Er was geen elektriciteit, noch sanitair, maar wel water. Ja dat waren we al stilaan gewoon. Gelukkig waren we onderweg gaan zwemmen en hadden nadien een openlucht douche op de boot genomen.
Ja, nu nog de prijs en die viel mee: 20 € en hij zou de boot bewaken.
Nadat de 20 € in zijn broekzak verdween, verdween de gemotoriseerde man ook. Soms snorde hij het ponton weer op en ja , hoe zag hij het, er was weer een boot, maar nu een Italiaan. Wij natuurlijk benieuwd hoe dat zou verlopen wetende dat Italianen niet snel betalen. Spijtig dat je dan de taal niet machtig bent. Er werd duidelijk gediscussieerd en na verloop van tijd zagen we toch iets… in zijn broekzak verdwijnen. Maar zo verliep het niet bij iedereen, want een volgende Italiaan betaalde duidelijk niet. Hoe zag hij wanneer er een boot aankwam? We gingen fietsen en het raadsel werd opgelost. Vanuit zijn Pizzeria kon hij de ganse zee en de haven overschouwen en geen enkele boot ontsnapte aan zijn oog.
Cetraro is een klein dorpje met een groot ziekenhuis, zodat ik dacht dat er toch wat te zien was, maar buiten enkele Pizzeria’s, een souvenirwinkeltje en een minimarketje was er niets.
s’Avonds begon de haven te leven en werd overspoeld met tientallen amateur-vissers die tot diep in de nacht, tussen de boten, een vis probeerden aan de haak te slaan, maar zij lieten zich niet zo vlug vangen
Rond 6 uur was ik reeds wakker en Roger had nog geen zin op te staan, dus ging ik even wandelen door het nog slapende tegen de berghelling liggende dorpje, via de trappen met zijn kleine pittoreske met bloemen versierde huisjes. Hoe hoger je gaat, hoe smaller de trappen. Voor mij was het alleen wandelen, maar de mensen die hier wonen, dienen hun winkelwaar ook via deze trappen naar hun huisjes te brengen, want een weg is er niet
Om 9 uur zijn we dan vertrokken, ondanks de uitblijvende wind en zal de motor bijgezet worden. Ja, zo gaat dat aan de Middellandse zee: ofwel veel, te veel of geen wind en de laatste dagen moeten we verder in de hitte zonder wind. Wat komen we hier toch zoeken. Het weer in België is nog niet zo slecht. We kunnen goed begrijpen, dat werken hier niet evident is.
Op zee is er buiten enkele vissersboten en als we geluk hebben kruisen we een zeilboot of een motorjacht dat dan in volle snelheid ons voorbij vliegt en hoge golven opgooit, niet veel te bespeuren. Omdat we vandaag vrij dicht bij de kust vaarden, waren de mooie dorpjes op de heuvels een ware afwisseling.
Rond 14 uur na 28,05 mijl vaarden we de haven van Cetraro binnen, maar ondanks de siësta stond er een struisgebouwde man met dikke blote blinkende buik naast een vespa op ons te zwaaien en wees ons een ligplaats aan langs de kade.
We vroegen naar het havenkantoor en de havenmeester, maar hij klopte met de hand op zijn borst om te zeggen dat hij dat was. Er was geen elektriciteit, noch sanitair, maar wel water. Ja dat waren we al stilaan gewoon. Gelukkig waren we onderweg gaan zwemmen en hadden nadien een openlucht douche op de boot genomen.
Ja, nu nog de prijs en die viel mee: 20 € en hij zou de boot bewaken.
Nadat de 20 € in zijn broekzak verdween, verdween de gemotoriseerde man ook. Soms snorde hij het ponton weer op en ja , hoe zag hij het, er was weer een boot, maar nu een Italiaan. Wij natuurlijk benieuwd hoe dat zou verlopen wetende dat Italianen niet snel betalen. Spijtig dat je dan de taal niet machtig bent. Er werd duidelijk gediscussieerd en na verloop van tijd zagen we toch iets… in zijn broekzak verdwijnen. Maar zo verliep het niet bij iedereen, want een volgende Italiaan betaalde duidelijk niet. Hoe zag hij wanneer er een boot aankwam? We gingen fietsen en het raadsel werd opgelost. Vanuit zijn Pizzeria kon hij de ganse zee en de haven overschouwen en geen enkele boot ontsnapte aan zijn oog.
Cetraro is een klein dorpje met een groot ziekenhuis, zodat ik dacht dat er toch wat te zien was, maar buiten enkele Pizzeria’s, een souvenirwinkeltje en een minimarketje was er niets.
s’Avonds begon de haven te leven en werd overspoeld met tientallen amateur-vissers die tot diep in de nacht, tussen de boten, een vis probeerden aan de haak te slaan, maar zij lieten zich niet zo vlug vangen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten